نقد النصوص في شرح نقش الفصوص — الصفحة ١٧٠

اشياء در حالت عدمي خود وجود علمي دارند ( ف )

ايشان را ظهور و اظهار لنفسه در جميع مراتب وجود هست به واسطهء اتّصاف به صفات الهى . لا جرم ،

نسبت فعل و اقتدار به ما

هم از آن روى بود كو ما شد ،

اگر چه از آن روى كه أشياء متعيّنند به تعيّنات خاصّه مستمدّند از ذاتى كه منزّه است از تعيّن . و أشياء را عجز و ضعف و فقر و مسكنت به اعتبار ثانيست . و به ملاحظهء اين تحقيق دفع مىشود مناقضه ميان اين كلام كه شيخ رضى الله عنه فعل را نسبت به عين عبد كرد و ميان آن كه در فصوص در كلمهء اسماعيليه فرموده ، « لا فعل للعين ، بل الفعل لربّها . فاطمأنّت العين من أن يضاف إليها فعل » . تدبّر ، تدر ما قلنا . آرى ،

در چشم تو صورت ار چه بسيار آمد

چون در نگرى يكى به تكرار آمد

گر قدرت « 1 » فعل هست ما را نه ز ماست

زان است كه او به ما پديدار آمد

فلا تضيّق صدرك ممّا سمعت و احمد ربّك على ما فهمت .

« 1 » قدرت : قدرت و JD