مشارق الدراري ( شرح تائية ابن فارض ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٢

فصل [ در بيان حال شخصي ناظم ]

نباشد ، و اين ناظم مىگويد كه : من به آن رسيده‌ام تا ترجمانى آن مقام مىكنم .

هذا البيت جملة شرطيّة ، جوابه هذا البيت الذي يليه :

فقد جمعت أحشاى كلّ صبابة

بها و جوى ينبيك عن كلّ صبوة

پس به تحقيق جمع كرده است نيز قواى باطن من همگى عشق را به حضرت معشوق ، و همگى شورشى را از شدت شوق كه تو را خبر دهد از همگى ميل .

يعنى : چون حضرت معشوق جامع جملهء محاسن است و من هم به مدد او آن همه را ، و دقايق معانى آن همه را مشاهده كردم ، پس باطن من نيز مجمع همگى عشقها و شوقها و ميلها شده است ، تا هر جزئى و قوّه اى از أجزأ و قواى من حامل همگى عشق و شورش شوق است .

و لم لا أباهي كلّ من يدّعي الهوى

بها و أنا هي في افتخاري بحظوة « 1 »

و « 2 » من چرا به اين عشق و چنين معشوقى كه مرا است مباهات نكنم بر هر كسى كه دعوى تحقق به عشق حقيقى كرد و مبالغت نكنم و به نهايت نرسم ، در فخر كردن به اين حظَّى كه من دارم از عشق و معشوق .

و قد نلت منها فوق ما كنت راجيا

و ما لم أكن امّلت من قرب قربتي « 3 »

و چون به تحقيق دريافتم و رسيد به من زيادت و بالاى آن چه از حضرت معشوق اميدوار بودم ، و بالاى آن چه در عرصهء اميد من نيز نمىگنجيد و به آن اميد نمىداشتم از نزديكى به مقام قربت حقيقى خودم ، أعنى آن مقام مذكور .

و أرغم انف البين لطف اشتمالها

عليّ بما يربى على كلّ منية « 4 »

و « 5 » در خشم آورد جدايى را لطف فرا گرفتن حضرت معشوق به جميع

« 1 » أباهى : أفاخر . اناهى : اغالب . « 2 » و من چرا به اين چنين عشق و معشوقى - م . « 3 » القربة : ما يتقرب به الى اللَّه من اعمال البر . « 4 » منّة - خ ل . « 5 » و در خشم آورد . . . في ن خ م : و در خشم آورد جدائى لطف فرا .