حق اليقين ( فارسى ) — الصفحة ٤٨
وجه دويم آنكه نصب امام لطف است و لطف بر خدا واجبست عقلا
باب پنجم در امامت است
باب پنجم در امامت است
و مراد از امام كسى است كه مقتدا و پيشواى امت باشد در جميع امور
دنيا و دين به نحوى كه پيغمبر ميكرد بنيابت و جانشينى پيغمبر نه بر سبيل استقلال و در آن چند مقصد است :
مقصد اول در وجوب نصب امام است
مقصد اول در وجوب نصب امام است
بدان كه امت خلاف كرده‌اند در آنكه امام بمعنى كه مذكور شد نصب كردن او ضرور و واجب است يا نه و بر تقدير وجوب بر حقتعالى واجب است يا بر امت ايضا خلاف است كه عقل حكم مىكند بوجوبش يا بشرع معلوم شده است و ذكر خلافهاى ايشان ثمره ندارد و آنچه فرقهء ناجيهء اماميه بر آن اتفاق كرده‌اند آنست كه واجب است بر پروردگار عالم عقلا و سمعا نصب كردن امام - اما عقلا به چندين وجه :
وجه اول آنكه هر دليلى كه دلالت بر وجوب فرستادن پيغمبران مىكند بر نصب امام نيز مىكند
وجه اول آنكه هر دليلى كه دلالت بر وجوب فرستادن پيغمبران مىكند بر نصب امام نيز مىكند
چه معلوم است كه مردم را در انتظار امور دين و دنياى ايشان ناچار است از رئيسى و سر كردهء كه در امور مختلفه ايشان را به راه است هدايت نمايد و رفع مخاصمه و منازعه و مجادله و مغالبهء ايشان را كه بالضرورة در معاملات و معاشرات ايشان رومىدهد بر وجه حق و ثواب از ايشان بكند و همهء عقول بر اين معنى مفطورند و چنين كسى يا نبى است يا امام كه جانشين او است خصوصا بعد از حضرت رسالت كه خاتم پيغمبرانست و بعد از او اميد بعثت پيغمبر ديگر نيست .
وجه دويم آنكه نصب امام لطف است و لطف بر خدا واجبست عقلا
وجه دويم آنكه نصب امام لطف است و لطف بر خدا واجبست عقلا
ايضا اصلح بر حقتعالى واجب است و شكى نيست در آنكه اصلح به حال عباد و در جميع احوال و از زمان وجود رئيس و حاكمى است على الاطلاق كه اختيار دين و دنياى ايشان بدست او باشد و چنين رئيسى يا پيغمبر است يا امام و در زمانى كه پيغمبر نباشد منحصر است بر امام .