حق اليقين ( فارسى )
- المؤلف: العلامة المجلسي
- الوفاة: 1111
- القسم: مصادر العقائد عند الشيعة
- الناشر: انتشارات اسلاميه
فهرس الكتاب
- [ جلد اول ]
- [ مقدمه كتاب ]
- باب اوّل در اقرار بوجود حقتعالى و صفات كماليهء اوست و در آن چند فصل است
- فصل اوّل در اقرار بوجود صانع عالم است
- فصل دوم آنكه حقتعالى قديم و ازلى و ابديست
- فصل سيم آنكه حقتعالى قادر مختار است
- فصل چهارم آنكه خداوند عالم عالمست بهر معلومى
- فصل پنجم آنكه حقتعالى سميع و بصير است
- فصل ششم آنكه حقتعالى حى است
- فصل هفتم آنكه حقتعالى مريد است
- فصل هشتم آنكه حقتعالى متكلمست
- فصل نهم بايد دانست كه حقتعالى صادقست
- فصل دهم آنكه صفات كماليهء الهى عين ذات مقدس او است
- باب دويم در بيان صفاتيست كه از حقتعالى نفى بايد كرد و در آن چند مبحث است
- مبحث اول آنست كه او يگانه است
- مبحث دويم آنكه حقتعالى مركب نيست
- مبحث سيم آنكه صانع عالم مثل ندارد
- مبحث چهارم آنست كه صانع عالم ديدنى نيست
- مبحث پنجم آنست كه جناب مقدس الهى محل حوادث نيست
- مبحث ششم آنكه جناب مقدس الهى را نامهاى بسيار هست
- مبحث هفتم آنكه حقتعالى با چيزى متحد نميشود
- مبحث هشتم آنكه حقتعالى در قديم بودن شريك ندارد
- باب سيم در بيان صفاتيست كه متعلق است بافعال حقتعالى و در آن چند مبحث است
- مبحث اول آنكه مذهب اماميه آنست كه حسن و قبح افعال عقليست
- مبحث دويم آنكه صانع عالم فعل قبيح نميكند
- مبحث سيم آنكه حقتعالى بندگان را بر افعالى كه اختيارى ايشان نيست تكليف نميكند به آن
- باب چهارم در مباحث نبوتست و در آن چند مبحث است
- [ مقصد ] اول آنكه اماميه را اعتقاد آنست كه بعثت پيغمبران بر حقتعالى واجبست عقلا
- مقصد دويم بدان كه طريق دانستن حقيقت پيغمبران معجزاتست
- مقصد سيم بايد كه پيغمبر افضل از جميع امت خود باشد و اعلم از همه باشد
- مقصد چهارم آنكه علماى اماميه اتفاق كردهاند بر آنكه انبياء و ائمه عليهم السلام افضلند از جميع ملائكه
- مقصد پنجم در بيان حقيقت پيغمبرى محمد بن عبد اللّه بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف است
- باب پنجم در امامت است
- مقصد اول در وجوب نصب امام است
- وجه اول آنكه هر دليلى كه دلالت بر وجوب فرستادن پيغمبران مىكند بر نصب امام نيز مىكند
- وجه دويم آنكه نصب امام لطف است و لطف بر خدا واجبست عقلا
- وجه سيم [ نصب حافظان شريعت ]
- وجه چهارم [ عادت تعيين خليفه در جميع انبياء ]
- وجه پنجم مرتبهء امامت چنان كه دانستى نظير منصب جليل نبوتست
- ( اول ) آيهء وافى هدايه الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي
- دليل دويم در آيهء كريمه وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ أَ هُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً سُخْرِيًّا وَ رَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ
- دليل سيم حقتعالى ميفرمايد كه وَ رَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ سُبْحانَ اللَّهِ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ
- دليل چهارم آيات بسيار است كه دلالت مىكند بر آنكه خدا همه چيز را در قرآن مجيد بيان فرموده است
- دليل پنجم فرموده است كه أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
- مقصد دويم در بيان شرايط امامت است بنابر قول متكلمين
- مقصد سيم در بيان صفات و خصايص امام است
- مقصد چهارم در طريق شناختن امام است و او را به چند وجه ميتوان شناخت :
- وجه اول [ نص حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله ]
- وجه دويم افضل بودن امام است از جميع امت
- وجه سيم معجزهء كه مقارن دعوى امامت باشد
- مقصد پنجم در بيان بعضى از آياتست كه دلالت بر امامت و فضيلت امير المؤمنين عليه السّلام مىكند
- ( اول ) آيهء وافى هدايهء إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
- ( دويم ) آيهء كريمه يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ
- ( سيم ) [ تفسير آيات صدق و صديق به آن حضرت عليه السلام ]
- ( چهارم ) حق تعالى ميفرمايد أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ
- ( پنجم ) آيهء إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ
- ( ششم ) وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ
- ( هفتم ) آيهء كريمهء تطهير است
- ( هشتم ) آيهء مباهله است
- ( نهم ) وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ
- ( دهم ) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا
- ( يازدهم ) لَيْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقى وَ أْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوابِها وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
- ( دوازدهم ) فان تظاهرا عليه فان اللّه هو موليه و جبريى و صالح المؤمنين
- ( سيزدهم ) أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْفائِزُونَ
- ( دليل چهاردهم ) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ
- ( پانزدهم ) قُلْ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ
- ( شانزدهم ) آيهء نجوى است
- ( هفدهم ) آيهء وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا
- ( هيجدهم ) قُلْ هذِهِ سَبِيلِي أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي
- ( نوزدهم ) وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ
- ( بيستم ) قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً
- ( بيست و يكم ) الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ
- مقصد ششم در بيان احاديث متواتره است
- فصل اول در حديث غدير خم است
- فصل دويم در حديث منزلت است
- فصل سيم در بيان اختصاص آن حضرت است بمحبت خدا و رسول
- فصل چهارم در بيان اختصاص حضرت امير عليه السّلام به حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم در اخوت و هم راز بودن و ساير امور و در آن چند مطلب است :
- مطلب اول اخوت است
- مطلب دويم آنكه آن حضرت صاحب اسرار خدا و رسول او بود
- مطلب سيم [ به امر رسول خدا همه درها بسوى مسجد مسدود شد مگر در خانهء على عليه السلام ]
- مطلب چهارم [ شكستن بتهاى كعبه بر دوش رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ]
- فصل پنجم [ در بيان الحق مع على و على مع الحق ]
- فصل ششم در بيان افضليت آن حضرت است بر ساير صحابه
- فصل هفتم [ نصوص صريح در امامت ايشان و تجاهل مخالفان ]
- فصل هشتم در بيان مطاعن آن جماعتى كه غصب حق آن حضرت كردند
- ( مطلب اول ) در مطاعن أبو بكر است
- مطلب دويم در بيان قليلى از بدع و قبايح اعمال و شنايع افعال عمر است
- مطلب سيم در بيان قليلى از مطاعن عثمانست
- مقصد هفتم در بيان امامت ساير ائمه است صلوات اللّه عليهم
- طريق اول طريق نص است
- [ طريق ] دويم افضليت است
- ( طريق سيم ) عصمت است
- ( طريق چهارم ) معجزه است
- ( طريق پنجم ) اجماعست
- مقصد هشتم در بيان اثبات وجود امام دوازدهم و غيبت آن حضرت است -
- [ تتمه باب پنجم در امامت ]
- مقصد نهم در اثبات رجعتست
- اول حقتعالى فرموده است يَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً مِمَّنْ يُكَذِّبُ بِآياتِنا
- دويم حقتعالى فرموده است وَ إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كانُوا بِآياتِنا لا يُوقِنُونَ
- سيم قول حقتعالى إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرادُّكَ إِلى مَعادٍ
- چهارم موافق قول خدا وَ لَئِنْ قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ . . .
- پنجم قول حقتعالى وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ النَّبِيِّينَ لَما آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتابٍ وَ حِكْمَةٍ ثُمَّ جاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِما مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَ لَتَنْصُرُنَّهُ قالَ أَ أَقْرَرْتُمْ وَ أَخَذْتُمْ عَلى ذلِكُمْ إِصْرِي قالُوا أَقْرَرْنا قالَ فَاشْهَدُوا وَ أَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ
- ششم - وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ الْعَذابِ الْأَدْنى دُونَ الْعَذابِ الْأَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
- هفتم - رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَ أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ
- هشتم - إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهادُ
- باب [ ششم ] در اثبات معاد است
- فصل اول در اثبات معاد جسمانى است
- فصل دويم در دفع شبهههاى معاد جسمانى
- فصل سيم در اقرار بحقيقت مرگ و توابع آنست و در آن دو مطلب است
- فصل چهارم در احوال عالم برزخ است
- فايده اول در بيان بقاى روح است در برزخ -
- فايده ثانيه در بيان سؤال و ضغطه و ثواب و عقاب قبر است -
- فائدهء ثالثه در بيان محل روح است و جسد مثالى در عالم برزخ
- فصل پنجم در بيان بعضى از شرايط و علامات قيامت است كه پيش از نفخ صور واقع مىشود و عمده آنها چند چيز است :
- فصل ششم در بيان نفخ صور است و فناء اشياء :
- فصل هفتم در بيان ساير احواليست كه حقتعالى خبر داده است كه پيش از قيامت واقع خواهد شد
- فصل هشتم در بيان حشر وحوش است
- فصل نهم در بيان احوال اطفال و مجانين و اشباه ايشانست
- فصل دهم در بيان ميزانست و حساب و سؤال و رد مظالم
- ( و اما حساب و سؤال و حكم در مظالم عباد )
- فصل يازدهم در بيان سؤال از رسل و شهادت شهداء و دادن نامهها بدست راست و چپ و بعضى از احوال و اهوال روز قيامت است :
- فصل دوازدهم در بيان وسيله و لوا و حوض و شفاعت و ساير منازل حضرت رسالت و اهل بيت او است در قيامت :
- فصل سيزدهم در بيان صراط است
- فصل چهاردهم در حقيت و حقيقت بهشت و دوزخ است -
- فصل پانزدهم در بيان صفتى چند است كه در آيات و اخبار از براى بهشت وارد شده است و اعتقاد به آنها لازم است .
- فصل شانزدهم در بيان بعضى از صفات و خصوصيات جهنم و عقوبات آنست
- فصل هفدهم در بيان اعراف است
- فصل هيجدهم در بيان جماعتى است كه داخل جهنم مىشوند و جمعى كه در آن مخلد مىباشند و جمعى كه در آن مخلد نمىباشند
- فصل نوزدهم در بيان معانى ايمان و اسلام و كفر و ارتداد است و احكام آنها
- فصل بيستم در بيان انواع گناهست و توبه از آنها و در آن دو مقصد است
- ( مقصد اول ) در بيان گناهان صغيره و كبيره است
- مقصد دوم در بيان وجوب توبه است و شرايط آن و گناهانى كه از آنها توبه بايد كرد -
- مطلب اول در بيان وجوب توبه است و گناهانى كه از آنها توبه بايد كرد
- مطلب دويم خلافست ميان متكلمين [ در توبه مبعض ]
- مطلب سيم در معنى توبه است
- مطلب چهارم بيان انواع گناهانى است كه از آنها توبه ميكنند
- مطلب پنجم در بيان وقت توبه است
- مطلب ششم در بيان انواع توبه است
- مطلب هفتم در بيان وجوب قبول توبه است
- مطلب هشتم در بيان امورى است كه حقتعالى بر آنها مؤاخذه نميفرمايد و وعدهء عفو از آنها فرموده و آن چند چيز است
- خاتمه در بيان احوال عالم بعد از انقضاى امر قيامت -