كلم الطيب در تقرير عقايد اسلام ( فارسى ) — الصفحة ٠.٣٩٩

مقصد اول در بطلان خلافت ابى بكر :

آنهاست و نباشد كمتر از اين تعداد يا بيشتر از اين مگر اينكه خدا با آنهاست هر جا بوده باشند ، علاوه بر اينكه جمله « إِنَّ اللَّهَ مَعَنا » چون جمله اسميه و مصدر بان مؤكده دليل است بر اينكه ابى بكر بمعيت حق تعالى معتقد نبوده كه با اين اندازه تأكيد بيان فرموده و گرنه محتاج ببيان نبود .

و جهت پنجم - كه اجتماع با رسول خدا در غار باشد آن هم فضيلتى نيست ، زيرا چه بسا پيغمبر اكرم صلى اللّه عليه و آله با كفار و مشركين در يك مكان مجتمع بوده‌اند .

علاوه بر اينكه از آيه مثالبى براى ابى بكر استفاده مىشود :

اول - اينكه مورد نزول سكينه و آرامش حقتعالى واقع نشده چه اگر مورد نزول سكينه واقع شده بود بايد گفته شود : ثم انزل اللّه سكينته عليهما » « 1 » با اينكه در همين سوره در آيه ديگر خداوند مؤمنين را مورد نزول سكينه قرار داده ميفرمايد : « ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ » « 2 »

دوم - قابل تأييد الهى نبوده كه خداوند تنها پيغمبر را بتأييد خود اختصاص داده و فرموده « وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها » .

سوم - اينكه بر خود ميترسيده و بحفظ الهى اطمينان نداشته كه پيغمبر به او فرموده « لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا » چنانچه بيان شد .

و ثانيا - بر فرض كه آيه دلالتى بر فضيلت ابى بكر داشته باشد دليل بر اثبات

( 1 ) اگر گفته شود ضمير در « فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ » راجع بأبى بكر است ، براى اينكه اولا - رسول ( ص ) هرگز از سكينه جدا نشود و ثانيا - ابى بكر خوف داشت و او بسكينه محتاج‌تر بود ، جواب گوئيم اولا - چون در آيه تمام ضمائر قبل از ضمير مذكور و همچنين ضمير بعد از آن ( ايده ) راجع برسول اكرم ( ص ) است اين ضمير نمىشود در اين ميانه راجع به غير او باشد و ثانيا - در همين سوره در آيه ديگر خداوند رسول اكرم را مورد نزول سكينه قرار داده ميفرمايد : « ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ » چنانچه اشاره شد . ( 2 ) سوره برائه آيه 26