نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ٦٥

قس - و الصلاة على رسوله المصطفى نبى الرحمة و امام الائمة و سراج الامة المنتخب من طينة الكرم و سلالة المجد الاقدم و مغرس الفخار المعرق و فرع العلا المثمر المورق و على اهل بيته مصابيح الظلم و عصم الامم و منار الدين الواضحة و مثاقيل الفضل الراجحة صلى اللّه عليهم أجمعين صلاة تكون ازاء [ 26 ب ] لفضلهم و مكافاة لعملهم و كفاء لطيب فرعهم و اصلهم ما انار فجر ساطع و خوى نجم طالع .

صفت سيوم

سراج الامة چنان كه حق تعالى مى فرمايد در صفت آن حضرت و سراجا

منيرا يعنى چراغ روشن و روشن گرداننده و اين استعاره لطيفست زيرا كه تشبيه كرد آن حضرت را بچراغ روشن در آنكه چراغ روشن ما حول خود را روشن مى گرداند و هر كه چشم بينا دارد به آن روشنى مهتدى مىشود و از ظلمت بيرون مى آيد و راه را مى يابد آن حضرت نيز عالم را منور گردانيد بانوار وحى الهى و راه راست را بخلق نمود و حق را از باطل ممتاز گردانيد اصحاب بصيرت به آن انوار مهتدى گشته

از ظلمات

جهالت و ضلالت بيرون آمدند پس استعاره سراج از براى آن حضرت مستحسن باشد و اين استعاره لفظ محسوس است از براى معقول .

صفت چهارم المنتخب من طينة الكرم و منتخب بخا اظهرست

و مختار [ 28 آ ] و مصطفى و منتخب بيك معنى اند و مراد از طينت اصل است و كرم در اصل سخاست و مراد ازو درين مقام شرفست و حاصل معنى اينست كه خداى تبارك و تعالى انتخاب كردن آن حضرت را از اصلى كه آن اصل محل كرم و شرف بود و اين ظاهرست .

صفت پنجم سلالة المجد الاقدم و اضافه

سلاله بمجد بتقدير مضاف مىتواند بود يعنى سلالهء اهل مجد الاقدم يعنى آن حضرت نتيجه اهل بزرگى اقدم بود و مراد از اهل اصل آن حضرتست و مىتواند بود كه بر طريق مبالغه باشد يعنى اصل آن حضرت نفس مجد و بزرگى بود « يعنى آن حضرت نتيجه اصلى بود كه آن اصل نفس بزرگى بود »

مجد را وصف كرد باقدم به جهت مبالغه و تاكيد يعنى مجد و بزرگى آن حضرت حادث و متجدد نيست و قديم

نيز نيست بلكه اقدم است از همه بزرگيها .

( 1 ) سپه : سيم ( مثل موارد ديگر )

( 2 ) سپه ( و ) ندارد ولى در آيهء مباركه به او او است - قسمت آخر آيهء 46 سورهء احزاب

( 3 ) آستانه : مهتدى گشته و

( 4 ) سپه : از ظلمت

( 5 ) سپه : اطهرست

( 6 ) سپه ( و اضافه ) را ندارد ولى لازم است

( 7 ) ايضا سپه قسمت داخل گيومه را ندارد .

( 8 ) سپه : قدم