نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٣

قص - ذمتى بما اقول رهينة و انا به زعيم

را برداشته به دوزخ در آوردند . حاصل كلام آنكه

عصيان و خطا به منزله اسب شموس شده

است كه كسى بر وى سوار باشد و لگام وى را از سر وى برداشته باشد

چنان كه آن اسب بالضروره آن اسب

راكب خود را در ورطات تلف و مهالك خواهد در آورد و هلاك خواهد گردانيد و معصيت و خطا نيز مرتكب خود را در دركات جهنم خواهد در آورد و هلاك ابدى خواهد گردانيد

و غرض از اين كلام آنست كه از ارتكاب معصيت دور مى بايد بود زيرا كه شره معصيت دخول دوزخ است پس از او اجتناب تمام

بايد كرد .

الا و ان التقوى مطايا ذلل حمل عليها اهلها و اعطوا ازمتها فاوردتهم

الجنة بدانيد و آگاه باشيد كه تقوى و پرهيزگارى

مانند اشترهاست كه رام و ذليل شده باشد

به جهت بار و سوارى و اصحاب آن اشتران سوار شده باشند و مهارهاى

اشتران بدست ايشان داده باشند پس آن اشتران

را در بهشت در آرند . حاصل اين كلام آنست كه تقوى و پرهيزگارى مثل اشتر ذلول رام است كه كسى بر آن سوار باشد و مهار آن بدست آن كس باشد پس چنان كه آن اشتر را هر جا كه خواهد مىتواند راند و از سوارى خطرى

نيست و راكب وى

به مقصد و منزل خود خواهد رسيد به صحت [ 12 ب ] و سلامت ، تقوى نيز چنين است

زيرا كه ملازم وى از خطر و بيم هلاك شدن ايمن است و به سعادت ابدى

رسد

( 11 ) سپه : حاصل كه

( 12 ) سپه : اسب رمنده است

( 13 ) آستانه عبارت داخل گيومه را ندارد . در سپه لجام ولى به قرينه قبل اصلاح شد .

( 14 ) آستانه ( آن اسب ) را ندارد .

( 15 ) سپه - گردانيد را ندارد .

( 16 ) آستانه كلمه ( تمام ) را ندارد .

( 11 ) سپه : حاصل كه

( 12 ) سپه : اسب رمنده است

( 13 ) آستانه عبارت داخل گيومه را ندارد . در سپه لجام ولى به قرينه قبل اصلاح شد .

( 14 ) آستانه ( آن اسب ) را ندارد .

( 15 ) سپه - گردانيد را ندارد .

( 16 ) آستانه كلمه ( تمام ) را ندارد .

( 7 ) سپه ( وى ) را ندارد .

( 8 ) سپه : تقوى است

( 9 ) سپه : ابد مى رسد