نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ٥

مقدمه

رباعى

يا رب كه همه كار بكامش بادا * اقبال مطيع و بخت رامش بادا

هر كار كه مىكند چو نامش حسن است * آراسته مملكت چو نامش بادا

اگر چه اين داعى بى بضاعت و راجى كم استطاعت را اهليت تصنيف و قابليت ترصيف نيست سيما خوض در چنين تاليف بيت

خيال حوصلهء بحر مى پزم

هيهات * چهاست در سر اين قطرهء محال انديش

اما غرض آنست كه اسم شريف آن حضرت « عالى مقدار و رسم منيف آن خداوند صاحب اقتدار

» بر صفحهء روزگار مدى الازمنة و الاعصار درين صحيفهء حجت

آثار بماند و هر كسى كه بر آن گذرد به زبان مقال يا بلسان حال بثناى جميل آن عديم المثال و دعاى خير آن حميده خصال

اشتغال نمايد

و سبب تضاعف حسنات و تزايد درجات باشد

ان شا اللّه تعالى « فان وقع فى خير القبول فهو غاية المأمول » .

مطموع از علماى اجلا و اذكياى فضلا آنكه چون بر عثرت قلم عبور كنند يا بر زلت .

قدم مرور نمايند بصفح و اعراض و عفو و اغماض مساهله و مسامحه فرمايند و بر وجه اصلح در اصلاح در آورند

. و اللّه ولى الهداية و منه الاعانة في البداية [ 2 آ ] و النهاية .

( 1 ) اين رباعى در سپه نيست .

( 2 ) سپه : مى پزد

( 3 ) سپه عبارت داخل گيومه را ندارد .

( 4 ) سپه : محبت

( 5 ) سپه : فعال

( 6 ) آستانه ( و ) ندارد - تراشيده‌اند

( 7 ) سپه : تضاعف درجات و تزايد حسنات گردد

( 8 ) هر دو نسخه : ذلت ( تصحيح قياسى )

( 9 ) آستانه : در آرند