نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٧
قص - كنتم جند المراة
و لقد شهدنا فى عسكرنا هذا قوم
فى اصلاب الرجال و ارحام النساء به درستى كه حاضر شدند و مشاهده كردند ما را
درين لشكر ما قومى كه هنوز در پشت پدران و در رحمهاى مادران خوداند . اين كلام تاكيد و تقرير كلام سابق است و حاصلش آنست كه كسانى كه در اين زمان موجود نيستند بلكه در پشت پدران و رحمهاى مادران خوداند چون
موجود شوند و ميل و هواى ايشان با ما باشد و دوستى ما ورزند و از استماع خبر نصرت ما در اين جنگ ايشان شاد شوند در حكم آن كسانند كه در اين زمان حاضرند و مشاهده نصرت ما كرده‌اند . پس آن كس كه در اين زمان موجود باشد و ميل او با ما باشد به طريق اولى در حكم حاضر باشد [ 106 آ ] اگر چه به حسب ظاهر آن كس غايب باشد . سيرعف بهم الزمان و يقوى بهم الايمان زود باشد كه زمان آن قوم را كه مذكور شد به ظهور آرد و موجود شوند و ايمان به ايشان تقويت يابد .
خطبه 13 قس - و من كلام له عليه السلام فى ذم البصرة ( 7 ) عبده وش 295 : فى ذم اهل البصرة و اهلها
خطبه 13 قس - و من كلام له عليه السلام فى ذم البصرة
و اهلها
قص - كنتم جند المراة
قص - كنتم جند المراة
ج - شيخ ميثم بحرانى رحمة اللّه عليه آورده كه روايت كرده‌اند كه چون حضرت امير المؤمنين ع از
جنك بصره كه آن را جنك جمل گويند فارغ شد و طلحه و زبير و اكثر
لشكر ايشان كشته شدند و باقى ديگر منهزم
گشتند و بصره را فتح كرد منادى را فرمود كه ندا در داد در بصره و گفت حكم امير المؤمنين ع است كه از فردا تا سه روز هر روز مردم شهر در مسجد جامع حاضر شوند
و هيچ كس تخلف نكند مگر كسى كه او را حجتى يا علتى باشد و هر كه بى حجتى يا علتى تخلف كند
و حاضر نشود او را عذرى نباشد پس چون قوم در آن روزى كه
( 4 ) عبده : هذا اقوام
( 5 ) سپه مغشوش است : و مشاهده كردند درين لشكر ما
( 6 ) آستانه : و چون
( 7 ) عبده وش 295 : فى ذم اهل البصرة
( 8 ) سپه : در جنك
( 9 ) سپه : و زبير را
( 10 ) سپه : به صد مذلت و خوارى منهزم شدند
( 11 ) سپه : در مسجد حاضر شوند
( 12 ) سپه : تخلف امر كند