نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٠

خطبه 5 قس - و من كلام ( 3 ) عبده : و من خطبة له ع لما قبض رسول اللّه ص و خاطبه العباس ع ( 4 ) آستانه اضافه دارد : رحمة اللهّ عليه و ابو سفيان بن حرب فى ان يبايعا له بالخلافة

اين قصه آنست كه چون حضرت رسالت پناه ص از دار الفنا

بدار البقا انتقال كرد قوم راه ضلالت اختيار كردند و بر ارتداد اقدام نمودند و بر ابى بكر بن ابى قحافه بيعت كردند و امر خلافت بر آن تمام گشت ابو سفيان منافق خواست كه فتنه اندازد در

ميان قوم و محاربه انگيزد تا قوم كشته گردند و اسلام ضعيف گردد پس برخاست

و نزد عباس رفت و گفت يا

ابا الفضل اين قوم امر خلافت را از ميان شما كه بنى هاشميد بيرون بردند و به ابو بكر دادند كه از بنى تيم است و هر گاه كه چنين باشد ابو بكر در وقت مردن خود البته اين كار را به عمر خواهد داد كه از بنى عدى است و به حق خداى كه فردا اين درشت طبيعت بر ما حكم خواهد كرد و ما را تحمل جفاى وى نيست پس مصلحت آنست كه برخيزى تا به يكديگر

نزد حضرت امير المؤمنين ع برويم و بوى بيعت كنيم و تو عم رسول خدائى و من مرد مقبول القولم در ميان قريش پس اگر ابو بكر و اتباع وى بيعت ما را قبول نكنند و رد كنند با ايشان حرب كنيم و ايشان را بكشيم . عباس اين سخن را از وى

قبول نمود و هر دو برخاستند و نزد حضرت

امير المؤمنين ع رفتند . پس ابو سفيان گفت يا ابا الحسن

ازين

امر خلافت تغافل مكن ما كى تابع بنى تيم از ازل بوديم تا اين زمان تابع ايشان باشيم حضرت امير المؤمنين ع را معلوم بود كه ابو سفيان لعين اين سخن را از براى تعصب دين نمى گويد

بلكه به جهت فتنه و فسادى كه فكر كرده است مى گويد پس امير المؤمنين ع در جواب ايشان سخن چند

ادا فرمود و آن اينست :

( 6 ) آستانه : فنا

( 7 ) سپه : و در ( ولى و زائد است )

( 8 ) سپه : پس خواست

( 9 ) سپه : كه يا

( 10 ) سپه : با يكديگر ( در آستانه به سبك قديم و به معنى با )

( 11 ) سپه : از ابو سفيان قبول كرد

( 12 ) آستانه كلمه حضرت را ندارد .

( 13 ) آستانه : ابو الحسن ( ولى در حالت ندا ابا تلفظ مىشود رك تعليقات )

( 14 ) سپه : اين امر

( 11 ) سپه : از ابو سفيان قبول كرد

( 12 ) آستانه كلمه حضرت را ندارد .