نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٧

خطبه 3 قس - و من خطبة له ع ( 11 ) در عبده ع نيست ولى ش 295 و عبده : و هى المعروفة بالشقشقية تعرف بالشقشقية ( 12 ) ش 295 : و المقمصه ( اضافه دارد ) ج - از جمله خطبه آن حضرت ع خطبه‌اى است كه آن را خطبه شقشقيه ( 13 ) سپه : او را خطبه الشقشقية مى نامند و آن اينست : قص - اما و اللّه لقد تقمصها فلان

اماره اشتغال نمايند

به فراغت خاطر بى دغدغه آمر و زاجر پس ايشان را از نعيم آخرت حظى و نصيبى نباشد به مقتضاى آيت كه گذشت .

اما و الذى فلق الحبة و برأ النسمة لو لا حضور الحاضر

و قيام الحجة بوجود الناصر و ما اخذ اللّه على العلماء ان لا يقاروا على كظة ظالم و لا سغب

مظلوم لا لقيت حبلها على غاربها و لسقيت آخرها بكاس اولها و لا لفيتم دنياكم هذه ازهد عندى من عفطة

عنز .

آگاه شويد به حق آن خداى كه دانه را مى شكافد و از وى درخت و گياه بيرون مى آورد و آدمى را ايجاد مىكند و جان به وى مىدهد كه اگر آن خلايق نزد من حاضر نمى شدند به جهت بيعت من و بر من حجت نمى بود

بسبب وجود ناصر و عهد و پيمان نمى گرفت حق سبحانه و تعالى از علما كه ظالمان را از ظلم منع نمايند و مظلومان را از دست ايشان خلاص كنند ، هر آينه مى انداختم ريسمان خلافت را بر

پشتش و به آخرش آن معامله مى كردم كه به اولش كردم و اين دنياى

شما نزد من كمتر و سهلتر

از عطسه بز بود . غرض حضرت ع ازين كلام آنست كه بيان فرمايد كه سر

اعراض كردن از امر خلافت چه بود [ 94 آ ] در اوايل

و سبب متصدى شدن و قيام نمودن به امور آن در آخر چه بود با آنكه خلافت حق آن حضرت ع بود اول و آخر نه حق ديگران و حاصل اين سخن آنست كه اگر چه خلافت حق من بود اما در اول مرتكب امر آن نشدم و در آخر متصدى آن شدم به جهت سه چيز : اول آنكه خلق بسيار هجوم كردند و به من بيعت كردند و به سوى هدايت و

( 11 ) نمودن به معنى كردن ، رك : تعليقات

( 12 ) در عبده وش 295 : الحاضر - در سپه هم ين را خط زده‌اند آستانه : الحاضرين

( 13 ) آستانه : لا بيعت مظلوم

( 14 ) آستانه وش 295 : عطفه

( 11 ) نمودن به معنى كردن ، رك : تعليقات

( 12 ) در عبده وش 295 : الحاضر - در سپه هم ين را خط زده‌اند آستانه : الحاضرين

( 13 ) آستانه : لا بيعت مظلوم

( 14 ) آستانه وش 295 : عطفه

( 5 ) آستانه : كه مرا

( 6 ) سپه : در اوائل چه بود