نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٧

خطبه 3 قس - و من خطبة له ع ( 11 ) در عبده ع نيست ولى ش 295 و عبده : و هى المعروفة بالشقشقية تعرف بالشقشقية ( 12 ) ش 295 : و المقمصه ( اضافه دارد ) ج - از جمله خطبه آن حضرت ع خطبه‌اى است كه آن را خطبه شقشقيه ( 13 ) سپه : او را خطبه الشقشقية مى نامند و آن اينست : قص - اما و اللّه لقد تقمصها فلان

شد و نفرت در ميان ايشان پيدا گشت و رنج و ايذاء

به ايشان رسيد و انتظام احوال ايشان مختل شد زيرا كه عمر مضطرب بود در حركات و سكنات و درشت خو و و متلون بود هر لحظه به رنگى

ديگر و حال ديگر و

در اقوال و افعال استقامتى نداشت مثل كسى كه رفتار و حركات وى بيك و تيره نباشد و صاحب وى دايما از وى متاذى باشد .

فصبرت على طول المدة و شدة المحنة حتى اذا مضى لسبيله جعلها فى جماعة زعم انى احدهم پس صبر كردم بار دوم با وجود درازى مدت و سختى و محنت همچنان كه صبر كردم بار اول تا آن كه

عمر نيز بگذشت

و به راه

خود رفت پس چون مى مرد تعيين كرد خلافت را ميان

جمعى كه من از آن جمله بودم . اين كلام اشارتست به آنكه چون [ 90 آ ] ابو لؤلؤ كه مشهور است به شجاع الدين عمر را كارد زد و ديدند كه مى ميرد گفتند

مى بايد كه وصيت كنى و از براى خلافت كسى تعيين كنى گفت نمى خواهم كه امر خلافت را به گردن خود نهم در زندگى

گفتند پس مجملى بگو تا از براى خود كسى تعيين كنيم . گفت لايق اين كار شش كند

: على بن ابى طالب ع و سعد بن ابى وقاص و عبد الرحمن بن عوف

و طلحه و زبير و عثمان . اين گفت و باز گفت هر يك ازين

شش كس مانعى دارند پس على بسيار مايل است به خلافت و سعد عتيق

است و در غايت تندى و عناد است و عبد الرحمن ، قارون اين امت است و حريص است

بر جمع مال و طلحه متكبر است

( 18 ) سپه ، اذاء

( 19 ) آستانه : برنك

( 20 ) سپه ( و ) ندارد .

( 1 ) آستانه ( تا آن كه ) را ندارد

( 2 ) سپه : گذشت

( 3 ) سپه : براهى - براى

( 4 ) سپه : در ميان

( 5 ) آستانه : كه مى بايد

( 6 ) سپه : زندگى و مردگى گفتند

( 7 ) سپه : شش كس آيد

( 18 ) سپه ، اذاء

( 19 ) آستانه : برنك

( 10 ) آستانه : عفيف

( 11 ) سپه : و عبد الرحمن قارون ازين قبيله خود را دوست مى دارد و والى امت است و حريص است