نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ١٧٣

قص - فاهبطه ( 18 ) عبده : و اهبطه الى دار البلية و تناسل الذرية

وَ قُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَ

يعنى امر كرديم ما كه فرود آييد از بهشت به زمين و شما دشمن يكديگريد و مر شما را در زمين استقرار و تمتع خواهد بود تا آن وقتى كه خداى تعالى خواهد

يعنى آن روز قيامتست و حضرت رسالت پناه مى فرمايد كه « الدنيا سجن المؤمن و جنة الكافر » يعنى دنيا زندانست براى مؤمن و بهشت است از براى كافر

.

بدان كه ذكر قصهء آدم ع مشتمل است بر فوايد بسيار : اول آنكه از معاصى حذر مى

بايد كرد به جهت آنكه اگر كسى تامل كند در آنچه بآدم ع واقع شد از ارتكاب امرى كه حرام نبود بلكه ترك اولى بود بداند

كه معصيت خداى تعالى موجب هلاكتست

و از آن اجتناب مى بايد كرد .

دوم آنكه اين قصه متضمن آنست كه استكبار موجب مردوديت است زيرا كه ابليس به جهت استكبار مردود گشت [ 67 ب ] .

سيم آنكه اين قصه مشتمل است بر آنكه از حسد اجتناب مى بايد كرد زيرا كه ابليس به جهت حسد از بهشت افتاد و مرتبه و نعمت از وى زايل شد .

چهارم آنكه از عجب و خودپسندى احتراز مى بايد كرد زيرا كه منشاء جميع مهلكات عجب و خودپسنديست .

پنجم آنكه از حرص اجتناب مى بايد كرد زيرا كه باعث آدم و حوا بر

اكل شجره منهيه حرص بود .

ششم آنكه حق سبحانه و تعالى درين قصه بيان كرد كه عداوت كلى ميان بنى آدم و ابليس واقع است درين قصه .

( 3 ) قسمت آخر آيهء 36 سورهء بقره .

( 4 ) سپه : خداى تعالى وعده كرده يعنى روز قيامت

( 5 ) سپه : براى ( فقط )

( 6 ) آستانه ( مى ) ندارد .

( 7 ) آستانه ( بداند ) ندارد . .

( 8 ) سپه : هلاكست

( 9 ) آستانه ( بر ) را ندارد .