نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ١٧٢

قص - فاهبطه ( 18 ) عبده : و اهبطه الى دار البلية و تناسل الذرية

تعالى آن خدائى است كه قبول مىكند توبه را از بندگان خود و عفو مىكند گناهان ايشان را و جاى ديگر فرموده كه غافِرِ الذَّنْبِ وَ قابِلِ التَّوْبِ

يعنى حق سبحانه و تعالى

آمرزندهء

گناهان است و قبول كنندهء توبه

. و حضرت رسالت پناه ص فرمود كه افرح بتوبة من العبد يعنى شاد مى شوم به سبب توبه [ 67 آ ] كه از بنده صادر مىشود

و اين دليل است بر آنكه توبه مقبول درگاه إله است زيرا كه اگر مقبول نبودى حضرت رسالت

پناه ص شاد نشدى بسبب آن .

قص - فاهبطه ( 18 ) عبده : و اهبطه الى دار البلية و تناسل الذرية

قص - فاهبطه

الى دار البلية و تناسل الذرية

ج - اهباط فرو فرستادن . تناسل پيدا كردن نسل . مى فرمايد كه چون آدم ع مغرور شد و از آن شجره كه حق سبحانه و تعالى

منع كرده بود تناول كرد حق سبحانه و تعالى

امر كرد كه فرود آيد در دار دنيا كه سراى بليت و محنت و جاى توالد و تناسل است . بعضى گفته‌اند اين

دو فقره بحسب معنى مقدم است بر آن سه فقره كه فرمود « ثم بسط اللّه سبحانه فى توبته و لقاه كلمة

رحمته و وعده المراد الى جنته » و معنى چنين است كه چون آدم ع مغرور شد و از آن درخت خورد حق سبحانه و تعالى

امر كرد كه فرود آيد در سراى بلا و عنا و بعد از آن توبه وى را قبول كرد بوسيله كلمه چند كه آن را از خداى تعالى فرا گرفته و

دانسته بود اما آنكه حق سبحانه و تعالى امر كرد آدم را كه فرود آيد در سراى بلا و محنت چنان كه حق سبحانه و تعالى فرموده كه فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطانُ عَنْها فَأَخْرَجَهُما مِمّا كانا فِيهِ

( 12 ) اول آيهء 3 سورهء مؤمن .

( 13 ) سپه : يعنى خداى تعالى

( 14 ) آستانه : آمرزيده

( 15 ) آستانه : توبه است

( 16 ) سپه : شود

( 17 ) سپه ( رسالت پناه ) را ندارد .

( 18 ) عبده : و اهبطه

( 19 ) سپه : حق تعالى

( 22 ) سپه : حق تعالى

( 20 ) آستانه : كه دو فقره

( 21 ) سپه : حكمته ( نيز خوانده مىشود )

( 21 ) سپه : حكمته ( نيز خوانده مىشود )

( 12 ) اول آيهء 3 سورهء مؤمن .