نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ١٧٠

قص - ثم بسط اللّه سبحانه فى توبته ( 7 ) كذاش 295 و سپه - عبده و آستانه : توبه و لقاه كلمة رحمته و وعده المراد الى جنته .

و مى دانى حاجت مرا پس تفضل كن به من مطلوب مرا و مى دانى آنچه در نفس من است از پشيمانى و توبه پس گناه مرا بيامرز . بار خدايا بدرستى كه مى طلبم از تو ايمانى كه در دل من اندازى آن ايمان را و يقين درستى تا آنكه يقين بدانم

كه نمى رسد به من الا آن چيزى كه براى من نوشته‌اى آن را و راضى گردان مرا به آن چه قسمت كرده‌اى از براى من . و در روايت ديگر

چنين آورده‌اند

كه چون آدم صفى ازين دعا فارغ شد حق سبحانه و تعالى

وحى فرستاد بوى كه اى آدم توبه تو را قبول كردم و تو را

آمرزيدم و هر كس از فرزندان تو كه به اين دعا مرا بخوانند

و دعا كنند گناه او را بيامرزم و غمهاى او را زايل گردانم

و فقيرى از وى دور كنم و بعضى گفته‌اند كه آن كلمها

اسماى شريفهء آل عبا بود كه آدم ع وقتى كه در بهشت بود آن اسماء را ديده بود بر ساق عرش خدا نوشته‌اند

از حق سبحانه و تعالى معلوم كرده كه آن اسماء چه كسانست و شرف و فضل و مرتبهء آن را دانسته پس آن اسماء را ياد گرفت و چون از بهشت بيرون آمد و توبه كرد از خوردن از آن درخت و پشيمان شده

توسل كرد به آن اسماء و اصحاب آن اسماء حق

سبحانه و تعالى توبه وى را قبول كرد ببركت و شرف آن . و اصح اقوال اينست و حقيقت توبه آنست كه بنده اولا بداند كه گناه و معصيت مضر است وى را و حجابست در ميان وى و ميان خداى تعالى و مانع است از دخول جنان و مقتضى سخط رحمان و موجب دخول نيران است و چون اين را بيقين صادق بداند دل وى متألم گردد و الم نفسانى عارض وى شود پس پشيمانى دست دهد او را ازين جهت

و ندامت و حسرت بر وى غالب گردد پس اين ندامت موجب [ 66 ب ] آن شود كه هر گناهى كه بالفعل مباشر و ملابس

( 1 ) آستانه : آنچه

( 2 ) آستانه ( ديگر ) ندارد .

( 3 ) سپه : آورده

( 4 ) سپه : حق تعالى

( 5 ) سپه : ترا ( رسم الخط )

( 6 ) آستانه : كه دعا را بخوانند و دعا كنند

( 7 ) آستانه : گردانيدم

( 8 ) كلمه‌ها ( رسم الخط )

( 9 ) سپه : نوشته

( 10 ) سپه : شده بود ( ولى بود را بعد اضافه كرده‌اند )

( 11 ) سپه : پس حق تعالى

( 12 ) سپه : جهة ( رسم الخط )