نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ١٦٧

قص - فاغتره عدوه نفاسة عليه بدار المقامه ( 9 ) عبده وش 295 : بدار المقام و المرافقة ( 10 ) ش 295 : و مرافقه الابرار فباع ( 11 ) آستانه : فبلغ - بقيه : فباع اليقين بشكه ( 12 ) سپه : بشركه - عبده وش 295 : بشكه و العزيمة بوهنه و استبدل بالجذل و جلا و بالاغترار ( 13 ) سپه : بالاغتزاز ندما .

پشيمانى . حاصل اين قصه آنست كه حق سبحانه و تعالى

آدم و حوا را اكرام كرد و در بهشت در آورد و فرمود كه هر چه مى خواهيد ازين بهشت بخوريد مگر ازين درخت

مخوريد گفته‌اند آن درخت گندم بود و حذر و اجتناب فرمود از ابليس و متابعت وى و عمل كردن بقول وى پس ابليس سعى [ 65 آ ] و حيلها

بر انگيخت تا آدم و حوا را مغرور گردانيد و از آن درخت خوردند پس حكم شد كه از بهشت بيرون رويد

ايشان از بهشت بيرون رفتند و مى بايد

دانست كه انبياء معصومند از اول عمر تا آخر عمر

جايز نيست بر ايشان صدور

فعل قبيح و ترك واجب و معصيت عمدا و سهوا و نسيانا

و از ايشان اين چيزها واقع نمى شود و چون چنين باشد اعتقاد بايد كرد كه

نهى خداى تعالى مر آدم را از خوردن از آن درخت نهى تحريم نبود بلكه نهى تنزيه بود يعنى حق سبحانه و تعالى

خوردن آن را حرام نگردانيد بر آدم و الا لازم آيد كه پيغمبر معصيت كرده باشد بلكه مقصود از آن نهى آن بود

كه ناخوردن آن نسبت

بآدم و حوا اولى بود « و خوردن غير اولى

» زيرا كه ناخوردن موجب بقا بود در بهشت و خوردن آن مستلزم بيرون رفتن بود

از بهشت و ساكن شدن در دار البليه پس آدم ع چون از آن درخت خورده باشد ترك اولى كرده باشد و ترك اولى بر انبيا ع جايز است و حرام و معصيت نيست .

( 16 ) سپه : حق تعالى

( 17 ) آستانه : الا درخت - ظ : الا ازين درخت

( 18 ) حيله‌ها ( رسم الخط ) - سپه : سببها

( 19 ) آستانه : روند

( 20 ) سپه مغشوش است : امامى دانست - ظ : امامى بايد دانست

( 21 ) آستانه كلمه ( عمر ) را ندارد يعنى بقرينه حذف شده است .

( 22 ) آستانه : ضد و فعل

( 23 ) سپه : ناسيا

( 21 ) آستانه كلمه ( عمر ) را ندارد يعنى بقرينه حذف شده است .

( 22 ) آستانه : ضد و فعل

( 23 ) سپه : ناسيا

( 4 ) سپه : ناخوردن بآدم

( 5 ) سپه عبارت داخل گيومه را ندارد

( 16 ) سپه : حق تعالى