نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ١٣٢

قص - ثم انشا سبحانه فتق الاجواء ( 10 ) آستانه : اجزاء و شق الارجاء

باد را بر حد آن آب فضا در زير آن باد ، گشاد و فراخ بود و آب در بالاى آن باد متلاطم و موج زن بود

. پس حق سبحانه و تعالى

بعد از ايجاد فضا و آب و بادى كه مذكور شد بادى ديگر ايجاد كرد كه عقيم بود جهت آن باد يعنى نه ابرى و بارانى از وى پيدا مى شد و نه درختى را بر مى داد و نه جاى وزيدن وى معلوم كسى بود .

و حق سبحانه و تعالى زمانى بسيار نگاه داشت [ 53 ب ] ملازمت آن باد را بر آن آب و تحريك و تموج

او را و تند و قوى گردانيد جستن او را و دور گردانيد منشا و منبع او را از آنكه عقل دور انديش تواند پى برد كه آن باد از كجا برخاست . و امر كرد حق سبحانه و تعالى اين باد دوم را تا بر هم زند آن آب بسيار را و در حركت و جنبش در آورد موج آن دريا را . پس آن باد در جنبش

در آورد آن آب را همچو جنبش ظرفى كه در آن ظرف ماست باشد و خواهند

كه آن ماست را دوغ سازند و بر هم زد آن باد آن موج را بر هم زدن قوى در آن فضاى غير متناهى . پس بازگشت به جهت تحريك بسيار و تمويج بى شمار ، اول آن

آب زخار و موج بحار بر آخر وى و ساكن وى بر متحرك وى تا آنكه بر

بالا بر آمد بيشتر آن آب و موج وى

و كف گرديد آن آب مجتمع و موج متراكم . پس حق سبحانه و تعالى

بقدرت خود آن كف را برداشت و بلند گردانيد در آن هواى فراخ و فضاى گشاد آن مقدار كه حكمت الهى مقتضى آن بود ، آن گه آن كف را هفت آسمان ساخت . بدان كه آنچه مفهوم مىشود ازين كلام دقيق و خطاب عميق و خبر لازم التصديق آنست كه حق سبحانه

و تعالى فضاى گشاد آفريد و آب بسيارى

متلاطم متوج نيز آفريد و از براى آن آب مكانى تعيين كرد در آن فضا آن مقدار كه مقتضاى حكمت بود و باد تندى آفريد و آن آب را

بر پشت آن باد نهاد و آن باد را محيط گردانيد بر آن آب بحيثيتى كه او را از

( 1 ) آستانه فقط : موج ، شايد : مواج

( 2 ) سپه : حق تعالى

( 3 ) سپه : تمويج

( 4 ) آستانه : پس آن آب او

( 5 ) آستانه : خواهد - سازد ( ولى بايد جمع باشد )

( 6 ) آستانه : اول از

( 7 ) سپه : بالاى

( 8 ) سپه ( وى ) ندارد .

( 9 ) سپه : حق تعالى

( 10 ) سپه : حق تعالى

( 11 ) آستانه : بسيار

( 12 ) سپه ابر را