نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ١٢٩
قص - عالما بها قبل ابتدائها محيطا بحدودها و انتهائها عارفا بقرائنها و احنائها
تعجب و ضحك و مانند آن و شير را به قوت شجاعت و خرگوش را ببد دلى و روباه را بمكر و مانند اينها . و تعبير
ايجاد طبايع در اشيا به غرز استعاره است زيرا كه غرز درخت در زمين به جهت
فايده و ثمره است و ايجاد طبيعت در اشيا نيز به جهت
حصول آثار آنست .
قص - و الزمها اشباحها
قص - و الزمها اشباحها
ج - اشباح
جمع شبح ، شبح شخصى ضمير . الزمها راجع است بغرايز و ضمير اشباحها باشيا . مى فرمايد كه حق سبحانه و تعالى لازم گردانيد هر طبيعت را به آن شخصى كه آن طبيعت را از
براى وى آفريد و بوى داد بر وجهى كه آن طبيعت از آن
شخص مفارقت نمى كند خواه آن طبيعت از لوازم شخصيه باشد يا از لوازم ماهيه باشد . و احتمال دارد كه ضمير الزمها
نيز راجع شود باشيا و مراد ازين كلام برين تقدير آن باشد كه چون حق سبحانه و تعالى
اشيا را بحسب علم خود موقت گردانيد باوقات و جمع كرد ميان مختلقات و تعيين كرد طبايع ايشان را در علم خود لازم گردانيد آن
اشيا [ 52 ب ] را بعد از آنكه كليات بوده به اشخاص جزئيه كه يافت شده آن كليات در آن جزئيات .
قص - عالما بها قبل ابتدائها محيطا بحدودها و انتهائها عارفا بقرائنها و احنائها
قص - عالما بها قبل ابتدائها محيطا بحدودها و انتهائها عارفا بقرائنها و احنائها
ج - قراين قرينها و قرينه آن چيزيست كه به چيز ديگر پيوسته باشد و احنا نواحى . مى فرمايد كه حق سبحانه و تعالى عالم بود به همه اشيا پيش از ايجاد آن اشيا و آن
اشياء همه حاضر بودند پيش
از وى كليات و جزئيات
آن و احاطه كرده بود علم وى بحدود و حقايق آن اشيا و بنهايت و غايت آن اشيا و به آن كه همه آن اشيا در سلسله
( 16 ) آستانه : تغير
( 17 ) سپه : بجهة ( رسم الخط )
( 18 ) سپه : بجهة ( رسم الخط )
( 19 ) آستانه : و اشباح
( 20 ) سپه ( از ) ندارد .
( 1 ) آستانه : ازين
( 2 ) سپه : الزامها
( 3 ) سپه : حق تعالى ( مثل گذشته )
( 4 ) سپه ( آن ) ندارد .
( 5 ) آستانه ( آن ) ندارد .
( 16 ) آستانه : تغير
( 17 ) سپه : بجهة ( رسم الخط )