نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ١٢٨

قص - و غرز ( 9 ) ش 295 : غرر ( مسامحه در كتابت ) غرايزها

و با وجود آن حق سبحانه و تعالى جمع كرده ايشان را بهم بر وفق حكمت بالغه

خود بمرتبه‌اى كه سورت و تندى هر يك از ايشان به مصاحبت ديگرى منكسر

گشت و يك كيفيتى متوسط

حاصل آمده [ 52 آ ] در ميان اين چهار ضد كه آن را امتزاج مى نامند . پس امتزاج لطيف به كثيف و حار به بارد و يابس به رطب با وجود غايت بعدى كه در ميان

ايشانست اول دلايل است برين

مدعى ديگر آنكه حق عز و علا

« از كمال قدرت و حكمت خود ربط داده نفوس مجرد را كه در قوام خود محتاج به ماده نيستند اصلا » بابدان جسمانى كثيف مظلم و مخصوص گردانيده

هر نفسى را به بدنى بر وجهى كه تعلق تام دارد بدان

بدن بلكه عاشق وى است و دايم الاوقات مشغول است به تدبير آن بدن و استعمال وى در آنچه اصلح و انفع است نسبت بوى و مرشد اوست در جميع مصالح او و از مفارقت آن بدن بغايت متألم مىشود و اين اعظم حجتهاست بر صدق اين دعوى .

قص - و غرز ( 9 ) ش 295 : غرر ( مسامحه در كتابت ) غرايزها

قص - و غرز

غرايزها

ج - غرز در اصل لغت نشاندن درخت است در زمين و مراد ازو در اينجا خلق ايجادست غرايز جمع غريزه است و غريزه طبيعت است مى فرمايد كه حق - سبحانه و تعالى ايجاد كرد طبايع اشيا را بر آن

وجهى كه مقتضاى حكمت بود و مركوز ساخت در آن اشيا و اشيا را مجبول گردانيد به آن طبايع كه مخصوص و مخلوق گردانيد

براى آن اشيا چنان كه مجبول گردانيد انسان را

به قوت

( 1 ) آستانه كلمه ( بالغه ) را ندارد .

( 2 ) سپه : منكر

( 3 ) سپه : متوسطه

( 4 ) آستانه : ميان

( 5 ) آستانه : بدين

( 6 ) سپه : حق تعالى - آستانه عبارت داخل گيومه را ندارد .

( 7 ) سپه : گردانيد ( ولى بقرينه داده ، گردانيده بهتر است )

( 8 ) سپه : به آن

( 9 ) ش 295 : غرر ( مسامحه در كتابت )

( 10 ) آستانه ( آن ) را ندارد .

( 11 ) سپه : گردانيده ( ولى بقرينه ماضى مطلق بايد باشد )

( 12 ) آستانه : ايشان را