نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

قص - بلا روية اجالها ( 3 ) ش 295 : احالها ( ولى اجالها بايد باشد ) و لا تجربة استفادها و لا حركة احدثها و لا همامة ( 4 ) آستانه وش 295 : لا مماته نفس اضطرب فيها ( 5 ) ش 295 : اضطرب اليها

اين ايجاد صادر نشده باشد . پس حاصل معنى اين دو فقره آن باشد كه آفريد خداى عز و جل خلق را آفريدنى كه پيش از وى از هيچ كس

اين چنين آفريدن صادر نشد و از حق سبحانه و تعالى نيز پيش ازين آفريدن ، آفريدن ديگر مثل اين صادر نشد و اين اشارتست به آن كه ايجاد عالم مسند است به خداى تعالى و به آن كه خداى تعالى قادرست نه موجب چنان كه حكما

مى گويند و چون خداى تعالى مسبوق به غير نيست لاجرم پيش از وى چنين ايجاد واقع نشد و چون عالم پيش از ايجاد نبود پس ابتداى ايجاد از خداى تعالى باشد .

قص - بلا روية اجالها ( 3 ) ش 295 : احالها ( ولى اجالها بايد باشد ) و لا تجربة استفادها و لا حركة احدثها و لا همامة ( 4 ) آستانه وش 295 : لا مماته نفس اضطرب فيها ( 5 ) ش 295 : اضطرب اليها

قص - بلا روية اجالها

و لا تجربة استفادها و لا حركة احدثها و لا همامة

نفس اضطرب فيها

ج - رويه فكر . اجاله جولان دادن . تجربه آزمايش كردن . استفاده فايده گرفتن از كسى . همامه اهتمام كردن در كارى . مى فرمايد كه سبحانه و تعالى انشا و ابتدا كرد ايجاد خلق را بى فكرى كه جولان داده باشد در

چيزها . و بى تجربه كه آموخته باشد از كسى . و بى حركتى كه پيدا كرده باشد در ذات خود . و بى اهتمام نفسى

كه اضطراب كرده باشد در آن اهتمام مقصود حضرت ع تنزيه حق سبحانه و تعالى است ازين چهار كيفيت كه رويت و تجربه « و حركت و اهتمام است . و دليل بر آنكه حق تعالى منزه است از رويت آنست كه رويت و فكر عبارت است » از حركت قوه متفكره

نفس انسانى در تحصيل مبادى بمطالب

و

( 1 ) آستانه : حق عز و علا نطق را نه كه پيش از وى . . .

( 2 ) آستانه كلمه ( حكما ) را ندارد .

( 3 ) ش 295 : احالها ( ولى اجالها بايد باشد )

( 4 ) آستانه وش 295 : لا مماته

( 5 ) ش 295 : اضطرب اليها

( 6 ) آستانه : و چيزها

( 7 ) آستانه : بى اهتمامى يعنى كه اضطراب . . .

( 8 ) سپه : مفكره - آستانه عبارت داخل گيومه را ندارد

( 9 ) سپه : مطلب