نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

قص - فمن وصف اللّه سبحانه فقد قرنه

فرمود « فمن وصف اللّه سبحانه و تعالى فقد قرنه » تا آنجا كه فرمود

« و من جزاه فقد جهله » و اين كلام يعنى « لشهادة كل صفة انها غير الموصوف و شهادة كل موصوف انه غير الصفة » توطئه آن

استدلال است . و مراد به شهادت

شهادت حال است و حاصل اين كلام آنست كه كمال اخلاص در توحيد حق سبحانه و تعالى آنست كه نفى كنند

صفات را ازو به جهت

آنكه هر صفتى گواهى مىدهد كه او غير موصوف خود است و هر موصوفى گواهى مىدهد كه او

غير صفت خود است از براى آنكه حال صفت گواهى مىدهد كه در قيام خود محتاج به موصوفست و بى موصوف او را قيام نمى تواند

بود . و حال موصوف گواهى مىدهد كه در قيام خود مستغنى است از صفت و او را قيام مىتواند بود بى صفت پس صفت نفس موصوف نباشد بلكه غير او

باشد .

قص - فمن وصف اللّه سبحانه فقد قرنه

قص - فمن وصف الله سبحانه فقد قرنه

ج - قرن قرين پيدا كرد

و اين كلام مقدمه اول است از مقدمات قياسى و متفرع است از كلام سابق كه توطئه اين استدلال است مى فرمايد كه

چون مقرر و مبين شد كه هر صفتى غير موصوف خود است و هر موصوفى غير صفت خود پس لازمست كه هر صفتى زايد باشد بر موصوف خود مقارن و مصاحب وى باشد و مجتمع باشد با وى در وجود اگر چه [ 47 آ ] آن مقارنه

و اجتماع مستلزم زمان و مكان نباشد پس لازم آيد كه هر كه خداى تعالى را وصف كند از براى وى قرينى و مصاحبى پيدا كرده باشد .

( 1 ) سپه : كه و من . . .

( 2 ) سپه ( آن ) ندارد .

( 3 ) سپه : بشهادة ( رسم الخط )

( 4 ) آستانه : كند

( 5 ) سپه : بجهة ( رسم الخط )

( 6 ) سپه ( او ) ندارد

( 7 ) سپه : و بى موصوف او را نمى تواند بود قيام

( 8 ) آستانه ( او ) ندارد .

( 9 ) آستانه : پيدا كردن

( 10 ) سپه ( كه ) ندارد .

( 11 ) سپه : مقارن