نهج البلاغة ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

قص - فطر ( 7 ) آستانه : الذى الخلايق بقدرته و نشر الرياح برحمته

حق تعالى را وقتى نيست كه شمرده شود و اجلى نيست كه مدت آن تعيين كرده آيد

و غرض آنست كه ذات حق تعالى

منزه است از آن كه در زمان باشد و او را اجلى باشد

كه چون به آن اجل رسد وجود او منقطع گردد زيرا كه زمان از لواحق و توابع حركت است و حركت از توابع و صفات جسم است و حق تعالى منزه است از جسميت پس او در زمان نباشد پس او را وقتى نباشد

. ديگر آن كه زمان را حق سبحانه و تعالى ايجاد كرد زيرا كه زمان مقدار حركت فلك اعظم است و فلك را خداى تعالى آفريده است

پس اگر خداى تعالى در زمان باشد لازم آيد كه پيش از آفريدن زمان ، زمانى بود باشد و اين باطل است . ديگر آن كه حق تعالى قديم و از ليست زيرا كه واجب الوجود است و زمان حادت

پس حق تعالى منزه باشد از زمان .

قص - فطر ( 7 ) آستانه : الذى الخلايق بقدرته و نشر الرياح برحمته

قص - فطر

الخلايق بقدرته و نشر الرياح برحمته

ج - فطر آفريد . نشر پراكنده كرد . رياح بادها . يعنى آن خداى كه آفريد

خلايق را بقدرت خود و پراكنده ساخت بادها را برحمت خود . چون آن حضرت ع فارغ شد از صفات سلبيه شروع كرد در صفات

ثبوتيه . فقره اول موافق آنست كه فرموده است الذى

فطركم اول مرة يعنى آن خداى كه آفريد شما را اول بار و فقره ثانى موافق آنست كه فرموده و هو الذى الرسل الرياح بشرا بين يدي رحمة يعنى آن خداى

( 1 ) آستانه : كرده شود ( ولى شود مكرر مىشود )

( 2 ) سپه : خداى تعالى

( 3 ) سپه : اجلى بود

( 4 ) آستانه : وقتى نيست

( 5 ) آستانه : آفريد

( 6 ) سپه : حادتست ( ولى حذف است بقرينه جايز است )

( 7 ) آستانه : الذى

( 8 ) سپه : آفريده است ( ولى بقرينه بعد بايد ماضى مطلق باشد )

( 9 ) سپه : بصفات

( 10 ) سپه : هو الذى

( 11 ) سپه : خدايى