ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٩١١

[ شرح ] غزل 441

[ شرح ] غزل 441

[ شرح ] غزل 441

بيت 1 : چه بودى ار : چه مىشد اگر آن ماه : به استعاره معشوق

اگر آن دلدار ماه رخسار با ما مهربانى مىكرد ، حال ما بسى بهتر از اكنون بود .

بيت 2 : طره : زلف ، كاكل

قيمت بوى خوش سر موى دلدار ، هزار جان گرامى است . به عبارت ديگر ، براى نسيم خوش هر سر موى دلدار بايد هزار جان گرامى را قربان كرد !

بيت 3 : برات : حواله ، ورقه‌ى بهادار برات خوشدلى : تشبيه خوشدلى به برات نشان امان از بد زمان : مهر ايمنى از حوادث بد روزگار

خداوندا ! چه مىشد اگر نعمت‌هاى تو از حوادث بد روزگار در امان بود .

بيت 4 : سرير عزت : تخت افتخار و سربلندى

اگر زمانه مىخواست كه من سربلند باشم ، خاك درگاه تو را اقامتگاهم مىكرد .

بيت 5 : روان بودى : به ايهام ، اطاعت امر

اى كاش همان گونه كه اشك از پس پرده‌هاى چشم خارج مىشود ، محبوب از پس پرده‌ى غيب نمايان مىشد و ما فرمانش را به دو ديده‌ى منّت قبول مىكرديم .

بيت 6 : اگر نه . . . : اگر دايره‌ى عشق محدود و بسته نبود و امكان ورود به آن ميسر بود ، حافظ سرگشته در مركز آن قرار مىگرفت .