ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى )

• المؤلف: شمس الدين حافظ
• الوفاة: 792
• القسم: دواوين الشعر
• الناشر: طلايه - تهران

ابدأ القراءة

فهرس الكتاب

• [ سرآغاز ]
• ديباچه
• پيش‌گفتار
• مقدمه
• [ غزليات ]
• غزل 1 [ الا يا ايها الساقى ادر كاسا و ناولها ]
• [ شرح ] غزل 1
• غزل 2 [ صلاح كار كجا و من خراب كجا ]
• [ شرح ] غزل 2
• غزل 3 [ اگر آن ترك شيرازى به دست آرد دل ما را ]
• [ شرح ] غزل 3
• غزل 4 [ صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را ]
• [ شرح ] غزل 4
• غزل 5 [ دل مىرود ز دستم صاحب‌دلان خدا را ]
• [ شرح ] غزل 5
• غزل 6 [ به ملازمان سلطان كه رساند اين دعا را ]
• [ شرح ] غزل 6
• غزل 7 [ صوفى بيا كه آينه صافى است جام را ]
• [ شرح ] غزل 7
• غزل 8 [ ساقيا برخيز و در ده جام را ]
• [ شرح ] غزل 8
• غزل 9 [ رونق عهد شباب است دگر بستان را ]
• [ شرح ] غزل 9
• غزل 10 [ دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما ]
• [ شرح ] غزل 10
• غزل 11 [ ساقى به نور باده برافروز جام ما ]
• [ شرح ] غزل 11
• غزل 12 [ اى فروغ ماه حسن از روى رخشان شما ]
• [ شرح ] غزل 12
• غزل 13 [ مىدمد صبح و كلّه بست سحاب ]
• [ شرح ] غزل 13
• غزل 14 [ گفتم اى سلطان خوبان رحم كن بر اين غريب ]
• [ شرح ] غزل 14
• غزل 15 [ اى شاهد قدسى كه كشد بند نقابت ]
• [ شرح ] غزل 15
• غزل 16 [ خَمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت ]
• [ شرح ] غزل 16
• غزل 17 [ سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت ]
• [ شرح ] غزل 17
• غزل 18 [ ساقيا آمدن عيد مبارك بادت ]
• [ شرح ] غزل 18
• غزل 19 [ اى نسيم سحر آرامگه يار كجاست ]
• [ شرح ] غزل 19
• غزل 20 [ روزه يكسو شد و عيد آمد و دل‌ها برخاست ]
• [ شرح ] غزل 20
• غزل 21 [ دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست ]
• [ شرح ] غزل 21
• غزل 22 [ چو بشنوى سخن اهل دل مگو كه خطاست ]
• [ شرح ] غزل 22
• غزل 23 [ خيال روى تو در هر طريق همره ماست ]
• [ شرح ] غزل 23
• غزل 24 [ مطلب طاعت و پيمان و صلاح از من مست ]
• [ شرح ] غزل 24
• غزل 25 [ شكفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست ]
• [ شرح ] غزل 25
• غزل 26 [ زلف آشفته و خوى كرده و خندان‌لب و مست ]
• [ شرح ] غزل 26
• غزل 27 [ در دير مغان آمد يارم قدحى در دست ]
• [ شرح ] غزل 27
• غزل 28 [ به جان خواجه و حق قديم و عهد درست ]
• [ شرح ] غزل 28
• غزل 29 [ ما را ز خيال تو چه پرواى شراب است ]
• [ شرح ] غزل 29
• غزل 30 [ زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست ]
• [ شرح ] غزل 30
• غزل 31 [ آن شب قدرى كه گويند اهل خلوت امشب است ]
• [ شرح ] غزل 31
• غزل 32 [ خدا چو صورت ابروى دلگشاى تو بست ]
• [ شرح ] غزل 32
• غزل 33 [ خلوت‌گزيده را به تماشا چه حاجت است ]
• [ شرح ] غزل 33
• غزل 34 [ رواق منظر چشم من آشيانهء توست ]
• [ شرح ] غزل 34
• غزل 35 [ برو به كار خود اى واعظ اين چه فرياد است ]
• [ شرح ] غزل 35
• غزل 36 [ تا سر زلف تو در دست نسيم افتاده است ]
• [ شرح ] غزل 36
• غزل 37 [ بيا كه قصر امل سخت سست‌بنياد است ]
• [ شرح ] غزل 37
• غزل 38 [ بىمِهر رخت روز مرا نور نمانده است ]
• [ شرح ] غزل 38
• غزل 39 [ باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است ]
• [ شرح ] غزل 39
• غزل 40 [ المنة للّه كه در ميكده باز است ]
• [ شرح ] غزل 40
• غزل 41 [ اگر چه باده فرح‌بخش و باد گل‌بيز است ]
• [ شرح ] غزل 41
• غزل 42 [ حال دل با تو گفتنم هوس است ]
• [ شرح ] غزل 42
• غزل 43 [ صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت ياران خوش است ]
• [ شرح ] غزل 43
• غزل 44 [ كنون كه بر كف گل جام باده‌ى صاف است ]
• [ شرح ] غزل 44
• غزل 45 [ در اين زمانه رفيقى كه خالى از خلل است ]
• [ شرح ] غزل 45
• غزل 46 [ گل در بر و مى در كف و معشوق به كام است ]
• [ شرح ] غزل 46
• غزل 47 [ به كوى ميكده هر سالكى كه ره دانست ]
• [ شرح ] غزل 47
• غزل 48 [ عارف از پرتو مى راز نهانى دانست ]
• [ شرح ] غزل 48
• غزل 49 [ روضه‌ى خلد برين خلوت درويشان است ]
• [ شرح ] غزل 49
• غزل 50 [ به دام و زلف تو دل مبتلاى خويشتن است ]
• [ شرح ] غزل 50
• غزل 51 [ لعل سيراب به خون تشنه لب يار من است ]
• [ شرح ] غزل 51
• غزل 52 [ روزگارى است كه سوداى بتان دين من است ]
• [ شرح ] غزل 52
• غزل 53 [ منم كه گوشه‌ى ميخانه خانقاه من است ]
• [ شرح ] غزل 53
• غزل 54 [ ز گريه مردم چشمم نشسته در خون است ]
• [ شرح ] غزل 54 « * »
• غزل 55 [ خم زلف تو دام كفر و دين است ]
• [ شرح ] غزل 55
• غزل 56 [ دل سراپرده‌ى محبت اوست ]
• [ شرح ] غزل 56
• غزل 57 [ آن سيه‌چرده كه شيرينى عالم با اوست ]
• [ شرح ] غزل 57
• غزل 58 [ سرِ ارادت ما و آستان حضرت دوست ]
• [ شرح ] غزل 58
• غزل 59 [ دارم اميد عاطفتى از جناب دوست ]
• [ شرح ] غزل 59
• غزل 60 [ آن پيك نامور كه رسيد از ديار دوست ]
• [ شرح ] غزل 60
• غزل 61 [ صبا اگر گذرى افتدت به كشور دوست ]
• [ شرح ] غزل 61
• غزل 62 [ مرحبا اى پيك مشتاقان بده پيغام دوست ]
• [ شرح ] غزل 62
• غزل 63 [ روى تو كس نديد و هزارت رقيب هست ]
• [ شرح ] غزل 63
• غزل 64 [ اگر چه عرض هنر پيش يار بىادبى است ]
• [ شرح ] غزل 64
• غزل 65 [ خوش‌تر ز عيش و صحبت و باغ و بهار چيست ]
• [ شرح ] غزل 65
• غزل 66 [ بنال بلبل اگر با مَنَت سر يارى است ]
• [ شرح ] غزل 66
• غزل 67 [ يا رب اين شمع دل‌افروز ز كاشانه‌ى كيست ]
• [ شرح ] غزل 67
• غزل 68 [ ماهم اين هفته برون رفت و به چشمم سالى است ]
• [ شرح ] غزل 68
• غزل 69 [ كس نيست كه افتاده‌ى آن زلف دو تا نيست ]
• [ شرح ] غزل 69
• غزل 70 [ مردم ديده‌ى ما جز به رخت ناظر نيست ]
• [ شرح ] غزل 70
• غزل 71 [ زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست ]
• [ شرح ] غزل 71
• غزل 72 [ راهى است راه عشق كه هيچش كناره نيست ]
• [ شرح ] غزل 72
• غزل 73 [ روشن از پرتو رويت نظرى نيست كه نيست ]
• [ شرح ] غزل 73
• غزل 74 [ حاصل كارگه كُون و مكان اين همه نيست ]
• [ شرح ] غزل 74
• غزل 75 [ خواب آن نرگس فتّان تو بىچيزى نيست ]
• [ شرح ] غزل 75
• غزل 76 [ جز آستان توام در جهان پناهى نيست ]
• [ شرح ] غزل 76
• غزل 77 [ بلبلى برگ گلى خوش‌رنگ در منقار داشت ]
• [ شرح ] غزل 77
• غزل 78 [ ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت ]
• [ شرح ] غزل 78
• غزل 79 [ كنون كه مىدمد از بوستان نسيم بهشت ]
• [ شرح ] غزل 79
• غزل 80 [ عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه‌سرشت ]
• [ شرح ] غزل 80
• غزل 81 [ صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت ]
• [ شرح ] غزل 81
• غزل 82 [ آن ترك پرىچهره كه دوش از بر ما رفت ]
• [ شرح ] غزل 82
• غزل 83 [ گر ز دست زلف مشكينت خطايى رفت رفت ]
• [ شرح ] غزل 83
• غزل 84 [ ساقى بيار باده كه ماه صيام رفت ]
• [ شرح ] غزل 84
• غزل 85 [ شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت ]
• [ شرح ] غزل 85
• غزل 86 [ ساقى بيا كه يار ز رخ پرده برگرفت ]
• [ شرح ] غزل 86
• غزل 87 [ حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت ]
• [ شرح ] غزل 87
• غزل 88 [ شنيده‌ام سخنى خوش كه پير كنعان گفت ]
• [ شرح ] غزل 88
• غزل 89 [ يا رب سببى ساز كه يارم به سلامت ]
• [ شرح ] غزل 89
• غزل 90 [ اى هدهد صبا به سبا مىفرستمت ]
• [ شرح ] غزل 90
• غزل 91 [ اى غايب از نظر به خدا مىسپارمت ]
• [ شرح ] غزل 91
• غزل 92 [ مير من خوش مىروى كاندر سراپا ميرمت ]
• [ شرح ] غزل 92
• غزل 93 [ چه لطف بود كه ناگاه رشحه‌ى قلمت ]
• [ شرح ] غزل 93
• غزل 94 [ زان يار دل‌نوازم شكرى است با شكايت ]
• [ شرح ] غزل 94
• غزل 95 [ مدامم مست مىدارد نسيم جعد گيسويت ]
• [ شرح ] غزل 95
• غزل 96 [ درد ما را نيست درمان الغياث ]
• [ شرح ] غزل 96
• غزل 97 [ تويى كه بر سر خوبان كشورى چون تاج ]
• [ شرح ] غزل 97
• غزل 98 [ اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح ]
• [ شرح ] غزل 98
• غزل 99 [ دل من در هواى روى فرّخ ]
• [ شرح ] غزل 99
• غزل 100 [ دى پير مىفروش كه ذكرش به خير باد ]
• [ شرح ] غزل 100
• غزل 101 [ شراب و عيش نهان چيست كار بىبنياد ]
• [ شرح ] غزل 101
• غزل 102 [ دوش آگهى ز يار سفر كرده داد باد ]
• [ شرح ] غزل 102
• غزل 103 [ روز وصل دوستداران ياد باد ]
• [ شرح ] غزل 103
• غزل 104 [ جمالت آفتاب هر نظر باد ]
• [ شرح ] غزل 104
• غزل 105 [ صوفى ار باده به اندازه خورد نوشش باد ]
• [ شرح ] غزل 105
• غزل 106 [ تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد ]
• [ شرح ] غزل 106
• غزل 107 [ حسن تو هميشه در فزون باد ]
• [ شرح ] غزل 107
• غزل 108 [ خسروا گوى فلك در خم چوگان تو باد ]
• [ شرح ] غزل 108
• غزل 109 [ ديرى است كه دلدار پيامى نفرستاد ]
• [ شرح ] غزل 109
• غزل 110 [ پيرانه‌سرم عشق جوانى به سر افتاد ]
• [ شرح ] غزل 110
• غزل 111 [ عكس روى تو چو در آينه‌ى جام افتاد ]
• [ شرح ] غزل 111
• غزل 112 [ آن كه رخسار تو را رنگ گل و نسرين داد ]
• [ شرح ] غزل 112
• غزل 113 [ بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد ]
• [ شرح ] غزل 113
• غزل 114 [ هماى اوج سعادت به دام ما افتد ]
• [ شرح ] غزل 114
• غزل 115 [ درخت دوستى بنشان كه كام دل به بار آرد ]
• [ شرح ] غزل 115
• غزل 116 [ كسى كه حسن و خط دوست در نظر دارد ]
• [ شرح ] غزل 116
• غزل 117 [ دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد ]
• [ شرح ] غزل 117
• غزل 118 [ آن‌كس كه به دست جام دارد ]
• [ شرح ] غزل 118
• غزل 119 [ دلى كه غيب‌نماى است و جام جم دارد ]
• [ شرح ] غزل 119
• غزل 120 [ بتى دارم كه گرد گل ز سنبل سايه‌بان دارد ]
• [ شرح ] غزل 120
• غزل 121 [ هر آن كاو خاطر مجموع و يار نازنين دارد ]
• [ شرح ] غزل 121
• غزل 122 [ هر آن كه جانب اهل خدا نگه دارد ]
• [ شرح ] غزل 122
• غزل 123 [ مطرب عشق عجب ساز و نوايى دارد ]
• [ شرح ] غزل 123
• غزل 124 [ آن كه از سنبل او غاليه تابى دارد ]
• [ شرح ] غزل 124
• غزل 125 [ شاهد آن نيست كه مويى و ميانى دارد ]
• [ شرح ] غزل 125
• غزل 126 [ جان بىجمال جانان ميل جهان ندارد ]
• [ شرح ] غزل 126
• غزل 127 [ روشنى طلعت تو ماه ندارد ]
• [ شرح ] غزل 127
• غزل 128 [ نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد ]
• [ شرح ] غزل 128
• غزل 129 [ اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد ]
• [ شرح ] غزل 129
• غزل 130 [ سحر بلبل حكايت با صبا كرد ]
• [ شرح ] غزل 130
• غزل 131 [ بيا كه ترك فلك خوان روزه غارت كرد ]
• [ شرح ] غزل 131
• غزل 132 [ به آب روشن مى عارفى طهارت كرد ]
• [ شرح ] غزل 132
• غزل 133 [ صوفى نهاد دام و سر حقّه باز كرد ]
• [ شرح ] غزل 133
• غزل 134 [ بلبلى خون دلى خورد و گلى حاصل كرد ]
• [ شرح ] غزل 134 « * »
• غزل 135 [ چو باد عزم سر كوى يار خواهم كرد ]
• [ شرح ] غزل 135
• غزل 136 [ دست در حلقه‌ى آن زلف دو تا نتوان كرد ]
• [ شرح ] غزل 136
• غزل 137 [ دل از من برد و روى از من نهان كرد ]
• [ شرح ] غزل 137
• غزل 138 [ رو بر رهش نهادم و بر من گذر نكرد ]
• [ شرح ] غزل 138
• غزل 139 [ دلبر برفت و دل‌شدگان را خبر نكرد ]
• [ شرح ] غزل 139
• غزل 140 [ ديدى اى دل كه غم عشق دگر بار چه كرد ]
• [ شرح ] غزل 140
• غزل 141 [ دوستان دختر رز توبه ز مستورى كرد ]
• [ شرح ] غزل 141
• غزل 142 [ سال‌ها دل طلب جام جم از ما مىكرد ]
• [ شرح ] غزل 142
• غزل 143 [ به سرّ جام جم آن‌گه نظر توانى كرد ]
• [ شرح ] غزل 143
• غزل 144 [ ياد باد آن كه ز ما وقت سفر ياد نكرد ]
• [ شرح ] غزل 144
• غزل 145 [ چه مستى است ندانم كه رو به ما آورد ]
• [ شرح ] غزل 145
• غزل 146 [ صبا وقت سحر بويى ز زلف يار مىآورد ]
• [ شرح ] غزل 146
• غزل 147 [ نسيم باد صبا دوشم آگهى آورد ]
• [ شرح ] غزل 147
• غزل 148 [ يارم چو قدح به دست گيرد ]
• [ شرح ] غزل 148
• غزل 149 [ دلم جز مهر مه‌رويان طريقى برنمىگيرد ]
• [ شرح ] غزل 149
• غزل 150 [ ساقى ار باده از اين دست به جام اندازد ]
• [ شرح ] غزل 150
• غزل 151 [ دمى با غم به سر بردن جهان يكسر نمىارزد ]
• [ شرح ] غزل 151
• غزل 152 [ در ازل پرتو حسنت ز تجلى دم زد ]
• [ شرح ] غزل 152
• غزل 153 [ سحر چون خسرو خاور علم بر كوهساران زد ]
• [ شرح ] غزل 153
• غزل 154 [ راهى بزن كه آهى بر ساز آن توان زد ]
• [ شرح ] غزل 154
• غزل 155 [ اگر روم ز پىاش فتنه‌ها برانگيزد ]
• [ شرح ] غزل 155
• غزل 156 [ به حسن و خلق و وفا كس به يار ما نرسد ]
• [ شرح ] غزل 156
• غزل 157 [ هر كه را با خط سبزت سر سودا باشد ]
• [ شرح ] غزل 157
• غزل 158 [ من و انكار شراب اين چه حكايت باشد ]
• [ شرح ] غزل 158
• غزل 159 [ نقد صوفى نه همه صافى بىغش باشد ]
• [ شرح ] غزل 159
• غزل 160 [ خوش است خلوت اگر يار يار من باشد ]
• [ شرح ] غزل 160
• غزل 161 [ كى شعر تر انگيزد خاطر كه حزين باشد ]
• [ شرح ] غزل 161
• غزل 162 [ خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد ]
• [ شرح ] غزل 162
• غزل 163 [ گل بىرخ يار خوش نباشد ]
• [ شرح ] غزل 163
• غزل 164 [ نفس باد صبا مشك‌فشان خواهد شد ]
• [ شرح ] غزل 164
• غزل 165 [ مرا مهر سيه‌چشمان ز سر بيرون نخواهد شد ]
• [ شرح ] غزل 165
• غزل 166 [ روز هجران و شب فرقت يار آخر شد ]
• [ شرح ] غزل 166
• غزل 167 [ ستاره‌اى بدرخشيد و ماه مجلس شد ]
• [ شرح ] غزل 167
• غزل 168 [ گداخت جان كه شود كار دل تمام و نشد ]
• [ شرح ] غزل 168
• غزل 169 [ يارى اندر كس نمىبينيم ياران را چه شد ]
• [ شرح ] غزل 169
• غزل 170 [ زاهد خلوت‌نشين دوش به ميخانه شد ]
• [ شرح ] غزل 170
• غزل 171 [ دوش از جناب آصف پيك بشارت آمد ]
• [ شرح ] غزل 171 « * »
• غزل 172 [ عشق تو نهال حيرت آمد ]
• [ شرح ] غزل 172 « * »
• غزل 173 [ در نمازم خم ابروى تو با ياد آمد ]
• [ شرح ] غزل 173
• غزل 174 [ مژده اى دل كه دگر باد صبا بازآمد ]
• [ شرح ] غزل 174
• غزل 175 [ صبا به تهنيت پير مىفروش آمد ]
• [ شرح ] غزل 175
• غزل 176 [ سحرم دولت بيدار به بالين آمد ]
• [ شرح ] غزل 176
• غزل 177 [ نه هر كه چهره برافروخت دلبرى داند ]
• [ شرح ] غزل 177
• غزل 178 [ هر كه شد محرم دل در حَرَم يار بماند ]
• [ شرح ] غزل 178
• غزل 179 [ رسيد مژده كه ايام غم نخواهد ماند ]
• [ شرح ] غزل 179
• غزل 180 [ اى پسته‌ى تو خنده زده بر حديث قند ]
• [ شرح ] غزل 180
• غزل 181 [ بعد از اين دست من و دامن آن سرو بلند ]
• [ شرح ] غزل 181
• غزل 182 [ حسب حالى ننوشتى و شد ايامى چند ]
• [ شرح ] غزل 182
• غزل 183 [ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند ]
• [ شرح ] غزل 183 « * »
• غزل 184 [ دوش ديدم كه ملايك در ميخانه زدند ]
• [ شرح ] غزل 184
• غزل 185 [ نقدها را بود آيا كه عيارى گيرند ]
• [ شرح ] غزل 185
• غزل 186 [ گر مىفروش حاجت رندان روا كند ]
• [ شرح ] غزل 186
• غزل 187 [ دلا بسوز كه سوز تو كارها بكند ]
• [ شرح ] غزل 187
• غزل 188 [ مرا به رندى و عشق آن فضول عيب كند ]
• [ شرح ] غزل 188
• غزل 189 [ طاير دولت اگر باز گذارى بكند ]
• [ شرح ] غزل 189
• غزل 190 [ كلك مشكين تو روزى كه ز ما ياد كند ]
• [ شرح ] غزل 190
• غزل 191 [ آن كيست كز روى كرم با ما وفادارى كند ]
• [ شرح ] غزل 191
• غزل 192 [ سرو چمان من چرا ميل چمن نمىكند ]
• [ شرح ] غزل 192
• غزل 193 [ در نظربازى ما بىخبران حيرانند ]
• [ شرح ] غزل 193
• غزل 194 [ سمن‌بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند ]
• [ شرح ] غزل 194
• غزل 195 [ غلام نرگس مست تو تاج‌دارانند ]
• [ شرح ] غزل 195
• غزل 196 [ آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند ]
• [ شرح ] غزل 196 « * »
• غزل 197 [ شاهدان گر دلبرى ز اين سان كنند ]
• [ شرح ] غزل 197
• غزل 198 [ گفتم كىام دهان و لبت كامران كنند ]