ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٩٤

غزل 433 [ اى كه بر ماه از خط مشكين نقاب انداختى ]

1 اى كه بر ماه از خط مشكين نقاب انداختى * لطف كردى سايه‌اى بر آفتاب انداختى

2 تا چه خواهد كرد با ما آب‌ورنگ عارضت * حاليا نيرنگ نقشى خوش بر آب انداختى

3 گوى خوبى بردى از خوبان خُلخ شاد باش * جام كيخسرو طلب كافراسياب انداختى

4 هر كسى با شمع رخسارت به وجهى عشق باخت * زان ميان پروانه را در اضطراب انداختى

5 گنج عشق خود نهادى در دل ويران ما * سايهء دولت بر اين كُنج خراب انداختى

6 زينهار از آب آن عارض كه شيران را از آن * تشنه‌لب كردى و گُردان را در آب انداختى

7 خواب بيداران ببستى وان‌گه از نقش خيال * تهمتى بر شب‌روان خيل خواب انداختى

8 پرده از رخ برفكندى يك نظر در جلوه‌گاه * وز حيا حور و پرى را در حجاب انداختى

9 باده نوش از جام عالم بين كه بر اورنگ جم * شاهد مقصود را از رخ نقاب انداختى

10 از فريب نرگس مخمور و لعل مىپرست * حافظ خلوت‌نشين را در شراب انداختى

11 وز براى صيد دل در گردنم زنجير زلف * چون كمند خسرو مالك رقاب انداختى

12 داور دارا شكوه اى آن كه تاج آفتاب * از سر تعظيم بر خاك جناب انداختى

13 نصرت الدين شاه يحيى آن كه خصم مَلك را * از دم شمشير چون آتش در آب انداختى