ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٦٥

[ شرح ] غزل 418

بيت 1 : تيغ : شمشير آن ماه : به كنايه معشوق گردن نهاديم : تسليم مىشويم و نمىگريزيم الحكم للّه : حكم از آن پروردگار است .

اگر در كوى دلدار باران شمشير ببارد ، ما گردن خود را تسليم تيغ او مىكنيم و راضى به تقدير الهى هستيم .

بيت 2 : آيين تقوى . . . : به رسم پارسايى ما نيز آگاهى داريم ، ولى اين بخت گمراه مانع ما مىشود .

بيت 3 : ما شيخ . . . : ما با شيخ زاهد كارى نداريم ، با ما يا از جام شراب سخن بگو يا سخن كوتاه كن .

بيت 4 : استغفر اللّه : طلب بخشش از پروردگار .

استغفر اللّه كه اگر من قلندر عاشق پيشه در موسم گل ، توبه كنم !

حاشا به موسم گل ترك مىكنم * من لاف عقل مىزنم ، اين كار كى كنم

« حافظ »

بيت 5 : مهر تو . . . : سايهء لطف و عنايتت شامل حال ما نشد . اى زيبا رخسارى كه صورتت چون آيينه روشن و تابناك است ، فرياد از دل سنگ و تاريكت ، فرياد !

بيت 6 « * » : الصبر . . . : صبر تلخ است و عمر فانى . كاش مىدانستم اين هجران چه وقت پايان مىيابد .

بيت 7 : حافظ چه . . . : حافظ براى چه ناله مىكنى ؟ اگر طالب وصالى ، بايد خون دل بخورى .

* بيت 6 در نسخه‌ى غنى - قزوينى وجود ندارد .