ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٣٨

غزل 405 [ به جان پير خرابات و حق صحبت او ]

1 به جان پير خرابات و حق صحبت او * كه نيست در سر من جز هواى خدمت او

2 بهشت اگر چه نه جاى گناهكاران است * بيار باده كه مستظهرم به همت او

3 چراغ صاعقه‌ى آن سحاب روشن باد * كه زد به خرمن ما آتش محبت او

4 بر آستانه‌ى ميخانه گر سرى بينى * مزن به پاى كه معلوم نيست نيت او

5 بيا كه دوش به مستى سروش عالم غيب * نويد داد كه عام است فيض رحمت او

6 مكن به چشم حقارت نگاه در من مست * كه نيست معصيت و زهد بىمشيت او

7 نمىكند دل من ميل زهد و توبه ولى * به نام خواجه بكوشيم و فرّ دولت او

8 مدام خرقه‌ى حافظ به باده در گرو است * مگر ز خاك خرابات بود فطرت او