ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٨١٤

غزل 393 [ منم كه شهره‌ى شهرم به عشق‌ورزيدن ]

1 منم كه شهره‌ى شهرم به عشق‌ورزيدن * منم كه ديده نيالوده‌ام به بد ديدن

2 وفا كنيم و ملامت كشيم و خوش باشيم * كه در طريقت ما كافرى است رنجيدن

3 به پير ميكده گفتم كه چيست راه نجات * بخواست جام مى و گفت عيب پوشيدن

4 مراد دل ز تماشاى باغ عالم چيست * به دست مردم چشم از رخ تو گل چيدن

5 به مىپرستى از آن نقش خود زدم بر آب * كه تا خراب كنم نقش خود پرستيدن

6 به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه * كشِش چو نبود از آن سو چه سود كوشيدن

7 عنان به ميكده خواهيم تافت زين مجلس * كه وعظ بىعملان واجب است نشنيدن

8 ز خط يار بياموز مهر با رخ خوب * كه گرد عارض خوبان خوش است گرديدن

9 مبوس جز لب ساقى و جام مى حافظ * كه دست زهدفروشان خطاست بوسيدن