ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٧٥
[ شرح ] غزل 374
- پروردگارا ! طبق عهدى كه با تو در وادى ايمن بسته‌ايم ، مانند حضرت موسى ( ع ) ارنىگويان به ميقات مىآييم و تقاضاى ديدار مىكنيم . ( در اينجا منظور از وادى ايمن كوى جانان است . ) « * »
بيت 5 : كوس : طبل ، دهل ناموس : شرف و عصمت كنگره‌ى عرش : بالاترين نقطه در عرش علم : درفش سماوات : آسمان‌ها
كوس عصمت تو را در بالاترين نقطه‌ى عرش به صدا درخواهيم آورد و پرچم عشق به تو را بر بام آسمان به اهتزاز درمىآوريم تا تمام مخلوقات و فرشتگان از عصمت تو و عشق ما آگاه شوند .
بيت 6 : مباهات : فخر كردن
بيت 7 : خار ملامت : سرزنش تلخ‌گونه‌ى زاهد به تيغ خار تشبيه شده است . زندان مكافات : مكافات و كيفر به زندان تشبيه شده است .
بيت 8 : شرممان باد . . . : نهايت بىشرمى است ، اگر كه با اين خرقه پشمين آلوده به گناه و اين دانش و تقواى ناچيز ، دم از كرامت و اعمال خارق‌العاده بزنيم .
بيت 9 : كارى نكند : اگر عمل شايسته‌اى انجام ندهد .
بيت 10 : سقف مقرنس : آسمان پرستاره مقرنس : سقف گنبدى شكلى كه در آن نقش و نگار برجسته باشد .
بيت 11 : بيابان فنا : وادى هوا و هوس مهمات : امور مهم و به سمت حقيقت و خداشناسى قدم برداشتن .
بيت 12 : سفله : فرومايه قاضى حاجات : خدا
حافظ ! آبرويت را پيش هر فرومايه‌اى مريز ، نيازت را به درگاه بىنياز عرضه كن .
* به زيرنويس غزل 351 نگاه كنيد .