ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٦

غزل 26 [ زلف آشفته و خوى كرده و خندان‌لب و مست ]

1 زلف آشفته و خوى كرده و خندان‌لب و مست * پيرهن‌چاك و غزل‌خوان و صراحى در دست

2 نرگسش عربده‌جوى و لبش افسوس‌كنان * نيم‌شب دوش به بالين من آمد بنشست

3 سر فرا گوش من آورد و به آواز حزين * گفت اى عاشق ديرينه‌ى من خوابت هست

4 عاشقى را كه چنين باده‌ى شبگير دهند * كافر عشق بود گر نشود باده‌پرست

5 برو اى زاهد و بر دردكشان خرده مگير * كه ندادند جز اين تحفه به ما روز الست

6 آنچه او ريخت به پيمانه‌ى ما نوشيديم * اگر از خمر بهشت است و گر باده‌ى مست

7 خنده‌ى جام مى و زلف گره‌گير نگار * اى بسا توبه كه چون توبه‌ى حافظ بشكست