ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٣٠

غزل 352 [ روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مىكنم ]

1 روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مىكنم * در لباس فقر كار اهل دولت مىكنم

2 تا كى اندر دام وصل آرم تذروى خوش خرام * در كمينم و انتظار وقت فرصت مىكنم

3 واعظ ما بوى حق نشنيد بشنو كاين سخن * در حضورش نيز مىگويم نه غيبت مىكنم

4 با صبا افتان‌وخيزان مىروم تا كوى دوست * وز رفيقان ره استمداد همت مىكنم

5 خاك كويت زحمت ما برنتابد بيش از اين * لطف‌ها كردى بتا تخفيف زحمت مىكنم

6 زلف دلبر دام راه و غمزه‌اش تير بلاست * ياد دار اى دل كه چندينت نصيحت مىكنم

7 ديده‌ى بدبين بپوشان اى كريم عيب پوش * زين دليرىها كه من در كنج خلوت مىكنم

8 حافظم در مجلسى دردى كشم در محفلى * بنگر اين شوخى كه چون با خلق صنعت مىكنم