ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٦٦

غزل 271 [ دارم از زلف سياهش گله چندان كه مپرس ]

1 دارم از زلف سياهش گله چندان كه مپرس * كه چنان زو شده‌ام بىسر و سامان كه مپرس

2 كس به اميد وفا ترك دل و دين مكناد * كه چنانم من از اين كرده پشيمان كه مپرس

3 به يكى جرعه كه آزار كسش در پى نيست * زحمتى مىكشم از مردم نادان كه مپرس

4 زاهد از ما به سلامت بگذر كاين مى لعل * دل و دين مىبرد از دست بدانسان كه مپرس

5 گفت‌وگوهاست در اين راه كه جان بگدازد * هر كسى عربده‌اى اين كه مبين آن كه مپرس

6 پارسايى و سلامت هوسم بود ولى * شيوه‌اى مىكند آن نرگس فتان كه مپرس

7 گفتم از گوى فلك صورت حالى پرسم * گفت آن مىكشم اندر خم چوگان كه مپرس

8 گفتمش زلف به خون كه شكستى ، گفتا * حافظ اين قصه دراز است به قرآن كه مپرس