ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٦

غزل 16 [ خَمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت ]

1 خَمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت * به قصد جان من زار ناتوان انداخت

2 نبود نقش دو عالم كه رنگ الفت بود * زمانه طرح محبت نه اين زمان انداخت

3 به يك كرشمه كه نرگس به خودفروشى كرد * فريب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت

4 شراب خورده و خوى كرده مىروى به چمن * كه آب روى تو آتش در ارغوان انداخت

5 به بزمگاه چمن دوش مست بگذشتم * چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت

6 بنفشه طره‌ى مفتول خود گره مىزد * صبا حكايت زلف تو در ميان انداخت

7 ز شرم آن كه به روى تو نسبتش كردم * سمن به دست صبا خاك در دهان انداخت

8 من از ورع مى و مطرب نديدمى زين پيش * هواى مغ‌بچگانم در اين و آن انداخت

9 كنون به آب مى لعل خرقه مىشويم * نصيبهء ازل از خود نمىتوان انداخت

10 مگر گشايش حافظ در اين خرابى بود * كه بخشش ازلش در مى مغان انداخت

11 جهان به كام من اكنون شود كه دور زمان * مرا به بندگى خواجه‌ى جهان انداخت