ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٥

[ شرح ] غزل 235

بيت 1 : زهى : چه خوب است ، خوشا خجسته : مباركى غمگسار : غم‌خوار

چه خوب است آن لحظه‌ى خجسته‌اى كه دلدار بيايد و غمخوار غم‌زدگان شود .

بيت 2 : خيل سپاه : لشكريان سوار بر اسب ابلق : اسب سياه و سفيد ابلق چشم :

سفيدى چشم و سياهى مردمك چشم به اسب ابلق تشبيه شده است .

اسب ابلق چشمم را به استقبال لشكر خيال او روانه كردم ، به اين اميد كه آن يكه‌سوار ميدان زيبايى بر آن سوار شود و به طرف من براند ، يعنى اميدوار بودم كه دلدار قدم بر چشم من بگذارد و به سوى من بيايد .

بيت 3 : چوگان : ميله‌ى سركج گوىزنى در بازى چوگان .

اگر سر من مانند گوى در خم چوگان دلدار نرود ، ديگر از سر سختى نخواهم گفت .

سر كه نه در راه عزيزان بود * بار گرانى است كشيدن به دوش

بيت 4 : مقيم : ثابت قدم گرد : غبار بدان هوس : به آن اميد

بيت 5 : قرارى : تعلق خاطرى قرار : آرامش

دلى كه گرفتار عشق او شد ديگر روى آرامش به خود نخواهد ديد .

بيت 6 : دى : منظور زمستان است به بوى : به اميد

بلبلان به اميد رسيدن بهار ، متحمل رنج‌هاى گران زمستان شدند .

بيت 7 : نقش‌بند قضا : تقديرساز

اميدوارم كه تقديرگر عالم ، يعنى پروردگار ، دلدار مرا به من بازرساند .