ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٨

غزل 232 [ بر سر آنم كه گر ز دست برآيد ]

1 بر سر آنم كه گر ز دست برآيد * دست به كارى زنم كه غصه سرآيد

2 خلوت دل نيست جاى صحبت اضداد * ديو چو بيرون رود فرشته درآيد

3 صحبت حكام ظلمت شب يلداست * نور ز خورشيد جوى بو كه برآيد

4 بر در ارباب بىمروت دنيا * چند نشينى كه خواجه كى به درآيد

5 ترك گدايى مكن كه گنج بيابى * از نظر رهروى كه در گذر آيد

6 صالح و طالح متاع خويش نمودند * تا كه قبول افتد و كه در نظر آيد

7 بلبل عاشق تو عمر خواه كه آخر * باغ شود سبز و شاخ گل به برآيد

8 غفلت حافظ در اين سراچه عجب نيست * هر كه به ميخانه رفت بىخبر آيد