ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٨

غزل 227 [ گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود ]

غزل 227 [ گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود ]

غزل 227 [ گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود ]

1 گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود * تا ريا ورزد و سالوس مسلمان نشود

2 رندى آموز و كرم كن كه نه چندان هنر است * حيوانى كه ننوشد مى و انسان نشود

3 گوهر پاك ببايد كه شود قابل فيض * ور نه هر سنگ و گلى لؤلؤ و مرجان نشود

4 اسم اعظم بكند كار خود اى دل خوش باش * كه به تلبيس و حيل ديو مسلمان نشود

5 عشق مىورزم و اميد كه اين فن شريف * چون هنرهاى دگر موجب حرمان نشود

6 دوش مىگفت كه فردا بدهم كام دلت * سببى ساز خدايا كه پشيمان نشود

7 حسن خلقى ز خدا مىطلبم خوى تو را * تا دگر خاطر ما از تو پريشان نشود

8 ذره را تا نبود همّت عالى حافظ * طالب چشمه‌ى خورشيد درخشان نشود