ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٣١٦

غزل 146 [ صبا وقت سحر بويى ز زلف يار مىآورد ]

1 صبا وقت سحر بويى ز زلف يار مىآورد * دل شوريده‌ى ما را به بود در كار مىآورد

2 من آن شكل صنوبر را ز باغ ديده بر كندم * كه هر گل كز غمش بشكفت محنت بار مىآورد

3 فروغ ماه مىديدم ز بام قصر او روشن * كه رو از شرم آن خورشيد در ديوار مىآورد

4 ز بيم غارت عشقش دل پرخون رها كردم * ولى مىريخت خون و ره بدان هنجار مىآورد

5 به قول مطرب و ساقى برون رفتم گه‌وبىگه * كز آن راه گران قاصد خبر دشوار مىآورد

6 سراسر بخشش جانان طريق لطف و احسان بود * اگر تسبيح مىفرمود اگر زنار مىآورد

7 عفا اللّه چين ابرويش اگر چه ناتوانم كرد * به عشوه هم پيامى بر سر بيمار مىآورد

8 عجب مىداشتم ديشب ز حافظ جام و پيمانه * ولى منعش نمىكردم كه صوفىوار مىآورد