ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٩
[ شرح ] غزل 132
[ شرح ] غزل 132
[ شرح ] غزل 132
بيت 1 : مى : حالت قرب و توجه عارف عارف : صاحب‌دل ، مرد حق ، كسى كه در حق فنا شده است . على الصباح : صبح زود
عارفى در سحرگاه در حالت قرب و توجه ، با آب باده‌ى معرفت الهى وضو ساخت و گرد تعلقات دنيوى را از خود شست .
بيت 2 : خور : خورشيد ساغر زرين خور : خورشيد به جام زرين شراب تشبيه شده است .
به محض غروب آفتاب آخرين روز ماه رمضان و رؤيت هلال ماه شوال ، عيد فطر فرا رسيد و اجازه‌ى نوشيدن شراب را صادر كرد .
بيت 3 : از سر درد : با قلبى شكسته و خاطرى دردمند
چه پسنديده و خوب است نماز و راز و نياز آن كسى كه با قلبى شكسته و خاطرى دردمند با اشك چشم و خون جگر وضو سازد و روى به درگاه خدا آورد .
بيت 4 : امام خواجه : پيش نماز بزرگ شهر دختر رز : شراب قصارت : شستشو پيش نماز كه قصد نماز با طمأنينه را داشت ، خرقه‌اش را با شراب از آلودگى تطهير كرد .
بيت 5 : دلم ز حلقه . . . : دلم براى دست‌يابى به حلقه‌ى زلف او به بهاى جان ، خريدار پريشانى و فتنه و بلا شد . اين دادوستد چه فايده‌اى داشت ، معلوم نيست ؟ !
بيت 6 : اگر امام جماعت . . . : اگر هنگام اداى نماز جماعت ، پيش‌نماز سراغ مرا گرفت ، به او بگوييد كه حافظ با نوشيدن مى معرفت وضو ساخته و در حال قرب و بىخبرى است .