ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٤

غزل 125 [ شاهد آن نيست كه مويى و ميانى دارد ]

1 شاهد آن نيست كه مويى و ميانى دارد * بنده‌ى طلعت آن باش كه آنى دارد

2 شيوه‌ى حور و پرى گرچه لطيف است ولى * خوبى آن است و لطافت كه فلانى دارد

3 چشمه‌ى چشم مرا اى گل خندان درياب * كه به اميد تو خوش آب‌روانى دارد

4 گوى خوبى كه برد از تو كه خورشيد آنجا * نه سوارى است كه در دست عنانى دارد

5 دل‌نشان شد سخنم تا تو قبولش كردى * آرى آرى سخن عشق نشانى دارد

6 خم ابروى تو در صنعت تيراندازى * برده از دست هر آن‌كس كه كمانى دارد

7 در ره عشق نشد كس به يقين محرم راز * هر كسى بر حسب فكر گمانى دارد

8 با خرابات نشينان ز كرامات ملاف * هر سخن وقتى و هر نكته مكانى دارد

9 مرغ زيرك نزند در چمنش پرده‌سراى * هر بهارى كه به دنباله خزانى دارد

10 مدعى گو لغز و نكته به حافظ مفروش * كلك ما نيز زبانى و بيانى دارد