ديوان حافظ با شرح كامل ( منزل به منزل با حافظ ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٨

غزل 52 [ روزگارى است كه سوداى بتان دين من است ]

1 روزگارى است كه سوداى بتان دين من است * غم اين كار نشاط دل غمگين من است

2 ديدن روى تو را ديده‌ى جان بين بايد * وين كجا مرتبه‌ى چشمِ جهان‌بين من است

3 يار من باش كه زيب فلك و زينت دهر * از مه روى تو و اشك چو پروين من است

4 تا مرا عشق تو تعليم سخن گفتن كرد * خلق را ورد زبان مدحت و تحسين من است

5 دولت فقر خدايا به من ارزانى دار * كين كرامت سبب حشمت و تمكين من است

6 واعظ شحنه‌شناس اين عظمت گو مفروش * زان كه منزلگه سلطان دل مسكين من است

7 يا رب اين كعبه‌ى مقصود تماشاگه كيست * كه مغيلان طريقش گل و نسرين من است

8 حافظ از حشمت پرويز دگر قصه مخوان * كه لبش جرعه‌كش خسرو شيرين من است