ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

[ 38 بىمهر رُخت روز مرا نور نماندست ]

نصيحتى كنمت ياد گير و در عمل آر * كه اين حديث ز پير طريقتم يادست

غم جهان مخور و پند من مبر از ياد * كه اين لطيفهء عشقم ز رهروى يادست

رضا بداده بده وز جبين گره بگشاى * كه بر من و تو در اختيار نگشادست

مجو درستى عهد از جهان سست‌نهاد * كه اين عجوز عروس هزار دامادست

نشان عهد و وفا نيست در تبسّم گُل * بنال بلبل بيدل كه جاى فريادست

حسد چه مىبرى اى سُست نظم بر حافظ * قبول خاطر و لطف سُخن خدادادست

[ 38 بىمهر رُخت روز مرا نور نماندست ]

[ 38 بىمهر رُخت روز مرا نور نماندست ]

بىمهر رُخت روز مرا نور نماندست * و ز عُمر مرا جُز شب ديجور نماندست

هنگام وداع تو ز بس گريه كه كردم * دور از رُخ تو چشم مرا نور نماندست

مىرفت خيال تو ز چشم من و مىگفت * هيهات ازين گوشه كه معمور نماندست

وصل تو اجل را ز سرم دور همىداشت * از دولت هجر تو كنون دور نماندست

نزديك شد آن دم كه رقيب تو بگويد * دور از رُخت اين خستهء رنجور نماندست

صبر است مرا چارهء هجران تو ليكن * چون صبر توان كرد كه مقدور نماندست

در هجر تو گر چشم مرا آب روانست * گو خون جگر ريز كه معذور نماندست