ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٩١

[ 28 بجان خواجه و حقّ قديم و عهد درست ]

خندهء جام مى و زُلف گره‌گير نگار * اى بسا توبه كه چون توبهء حافظ بشكست

در دير مُغان آمد يارم قدحى در دست * مست از مى و مىخواران از نرگس مستش مست

در نعل سمند او شكل مه نو پيدا * وز قدّ بلند او بالاى صنوبر پست

آخر بچه گويم هست از خود خبرم چون نيست * وز بهر چه گويم نيست با وى نظرم چون هست

شمع دل دمسازم بنشست چو او برخاست * و افغان ز نظربازان برخاست چو او بنشست

گر غاليه خوشبو شد در گيسوى او پيچيد * ور وسمه كمان‌كش گشت در ابروى او پيوست

بازآى كه بازآيد عُمر شدهء حافظ * هر چند كه نايد باز تيرى كه بشد از شست

بجان خواجه و حقّ قديم و عهد درست * كه مونس دم صبحم دعاى دولت تست

سرشك من كه ز طوفان نوح دست برد * ز لوح سينه نيارست نقش مهر تو شُست

بكن معاملهء وين دل شكسته بخر * كه با شكستگى ارزد به صد هزار درست

زبان مور بآصف دراز گشت و رواست * كه خواجه خاتم جم ياوه كرد و بازنجست

دلا طمع مبر از لطف بىنهايت دوست * چو لاف عشق زدى سر بباز چابك و چست