ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٨٥

[ 18 ساقيا آمدن عيد مُبارك بادت ]

سوز دل بين كه ز بس آتش اشكم دل شمع * دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنائى نه غريبست كه دلسوز منست * چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت

خرقهء زهد مرا آب خرابات ببُرد * خانهء عقل مرا آتش ميخانه بسوخت

چون پياله دلم از توبه كه كردم بشكست * همچو لاله جگرم بىمى و خُم‌خانه بسوخت

ماجرا كم كن و بازآ كه مرا مردم چشم * خرقه از سر بدر آورد و به شكرانه بسوخت

ترك افسانه بگو حافظ و مى نوش دمى * كه نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت

[ 18 ساقيا آمدن عيد مُبارك بادت ]

[ 18 ساقيا آمدن عيد مُبارك بادت ]

ساقيا آمدن عيد مُبارك بادت * و ان مواعيد كه كردى مرواد از يادت

در شگفتم كه درين مدّت ايّام فراق * برگرفتى ز حريفان دل و دل مىدادت

برسان بندگى دختر رز گو بدرآى * كه دم و همّت ما كرد ز بند آزادت

شادى مجلسيان در قدم مقدم تست * جاى غم باد مران دل كه نخواهد شادت

شكر ايزد كه ز تاراج خزان رخنه نيافت * بوستان سمن و سرو و گُل و شمشادت

چشم بد دور كز آن تفرقه‌ات بازآورد * طالع نامور دولت مادرزادت

حافظ از دست مده دولت اين كشتى نوح * ورنه طوفان حوادث ببرد بُنيادت