ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

[ 17 سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت ]

[ 16 خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت ]

[ 16 خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت ]

خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت * به قصد جان من زار ناتوان انداخت

نبود نقش دو عالم كه رنگ الفت بود * زمانه طرح محبّت نه اين زمان انداخت

بيك كرشمه كه نرگس به خودفروشى كرد * فريب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت

شراب خورده و خوى كرده مىروى بچمن * كه آب روى تو آتش در ارغوان انداخت

ببزمگاه چمن دوش مست بگذشتم * چو از دهان توام غُنچه در گمان انداخت

بنفشه طُرّه مفتول خود گره مىزد * صبا حكايت زلف تو در ميان انداخت

ز شرم آنكه به روى تو نسبتش كردم * سمن بدست صبا خاك در دهان انداخت

من از ورع مى و مطرب نديدمى زين پيش * هواى مغبچگانم درين و آن انداخت

كنون به آب مى لعل خرقه مىشويم * نصيبهء ازل از خود نمىتوان انداخت

مگر گشايش حافظ در اين خرابى بود * كه بخشش ازلش در مى مُغان انداخت

جهان بكام من اكنون شود كه دور زمان * مرا به بندگى خواجهء جهان انداخت

[ 17 سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت ]

[ 17 سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت ]

سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت * آتشى بود درين خانه كه كاشانه بسوخت

تنم از واسطهء دورى دلبر بگُداخت * جانم از آتش مهر رُخ جانانه بسوخت