ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٨٣

[ 15 اى شاهد قدسى كه كشد بند نقابت ]

بس غريب افتاده است آن مور خط گرد رخت * گرچه نبود در نگارستان خط مشكين غريب

گفتم اى شام غريبان طرّه شبرنگ تو * در سحرگاهان حذر كن چون بنالد اين غريب

گفت حافظ آشنايان در مقام حيرتند * دور نبود گر نشيند خسته و مسكين غريب

[ 15 اى شاهد قدسى كه كشد بند نقابت ]

[ 15 اى شاهد قدسى كه كشد بند نقابت ]

اى شاهد قدسى كه كشد بند نقابت * وى مُرغ بهشتى كه دهد دانه و آبت

خواهم بشد از ديده درين فكر جگرسوز * كاغوش كه شد منزل آسايش و خوابت

درويش نمىپرسى و ترسم كه نباشد * انديشهء آمرزش و پرواى ثوابت

راه دل عشّاق زد آن چشم خمارى * پيداست ازين شيوه كه مستست شرابت

تيرى كه زدى بر دلم از غمزه خطا رفت * تا باز چه انديشه كند راى صوابت

هر ناله و فرياد كه كردم نشنيدى * پيداست نگارا كه بلند است جنابت

دور است سر آب ازين باديه هشدار * تا غول بيابان نفريبد به سرابت

تا در ره پيرى بچه آئين روى اى دل * بارى بغلط صرف شد ايّام شبابت

اى قصر دل‌فروز كه منزلگه انسى * يا رب مكناد آفت ايّام خرابت

حافظ نه غلاميست كه از خواجه گريزد * صُلحى كُن و بازآ كه خرابم ز عتابت