ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٨٢

[ 14 گفتم اى سلطان خوبان رحم كن بر اين غريب ]

[ 13 مىدمد صبح و كلّه بست سحاب ]

[ 13 مىدمد صبح و كلّه بست سحاب ]

مىدمد صبح و كلّه بست سحاب * الصّبوح الصّبوح يا اصحاب

مىچكد ژاله بر رُخ لاله * المدام المدام يا احباب

مىوزد از چمن نسيم بهشت * هان بنوشيد دم بدم مى ناب

تخت زمرد ز دست گل بچمن * راح چون لعل آتشين درياب

در ميخانه بسته‌اند دگر * افتتح يا مفتّح الابواب

لب و دندانت را حقوق نمك * هست بر جان و سينهاى كباب

اين چنين موسمى عجب باشد * كه ببندند ميكده بشتاب

بر رُخ ساقى پرى پيكر * همچو حافظ بنوش بادهء ناب

[ 14 گفتم اى سلطان خوبان رحم كن بر اين غريب ]

[ 14 گفتم اى سلطان خوبان رحم كن بر اين غريب ]

گفتم اى سلطان خوبان رحم كن بر اين غريب * گفت در دنبال دل ره گم كند مسكين غريب

گفتمش مگذر زمانى گفت معذورم بدار * خانه‌پروردى چه تاب آرد غم چندين غريب

خفته بر سنجاب شاهى نازنينى را چه غم * گر ز خار و خاره بسازد بستر و بالين غريب

اى كه در زنجير زُلفت جاى چندين آشناست * خوش فتاد آن خال مشكين بر رُخ رنگين غريب

مىنمايد عكس مى در رنگ روى مهوشت * همچو برگ ارغوان بر صفحهء نسرين غريب