ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٧٧

[ 7 صوفى بيا كه آينه صافيست جام را ]

[ 6 بملازمان سُلطان كه رساند اين دُعا را ]

[ 6 بملازمان سُلطان كه رساند اين دُعا را ]

بملازمان سُلطان كه رساند اين دُعا را * كه بشكر پادشاهى ز نظر مران گدا را

ز رقيب ديو سيرت به خداى خود پناهم * مگر آن شهاب ثاقب مددى دهد خُدا را

مُژه سياهت ار كرد به خون ما اشارت * ز فريب او بينديش و غلط مكن نگارا

دل عالمى بسوزى چو عذار برفروزى * تو ازين چه سود دارى كه نمىكنى مدارا

همه‌شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهى * به پيام آشنايان بنوازد آشنا را

چه قيامت است جانا كه بعاشقان نمودى * دل و جان فداى رويت بنما عذار ما را

به خدا كه جرعهء ده تو به حافظ سحرخيز * كه دعاى صبحگاهى اثرى كند شما را

[ 7 صوفى بيا كه آينه صافيست جام را ]

[ 7 صوفى بيا كه آينه صافيست جام را ]

صوفى بيا كه آينه صافيست جام را * تا بنگرى صفاى مى لعل‌فام را

راز درون پرده ز رندان مست پرس * كاين حال نيست زاهد عالىمقام را

عنقا شكار كس نشود دام بازچين * كانجا هميشه باد بدستست دام را

در بزم دور يك‌دو قدح دركش و برو * يعنى طمع مدار وصال دوام را

اى دل شباب رفت و نچيدى گلى ز عيش * پيرانه‌سر مكن هُنرى ننگ و نام را

در عيش نقد كوش كه چون آبخور نماند * آدم بهشت روضهء دارالسّلام را