ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢

[ غزل‌ها ]

80

روى بنماى و مرا گو كه دل از جان برگير

81

خيز و در كاسهء زر آب طربناك انداز

82

گل‌عُذارى ز گُلستان جهان ما را بس

83

دارم از زلف سياهت گله چندان كه مپرس

84

فكر بلبل همه آنست كه گل شد يارش

85

يا رب آن نوگل خندان كه سپردى به منش

86

اى همه شكل تو مطبوع و همه جاى تو خوش

87

مجمع خوبى و لطف است عذار چو مهش

88

بس خرابم ز غم يار خراباتى خويش

89

بامدادان كه ز خلوتگه كاخ ابداع

90

اى دل ريش مرا با لب تو حقّ نمك

91

مرحبا اى طاير فرّخ پى فرخنده پيام

92

عاشق روى جوانى خوش و نوخاسته‌ام

93

دوش بيمارى چشم تو ببُرد از دستم

94

زلف بر باد مده تا ندهى بر بادم

95

فاش مىگويم و از گفتهء خود دلشادم

96

سالها پيروى مذهب رندان كردم

97

گرچه افتاد ز زلفت گرهى در كارم

98

در نهان‌خانه عشرت صنمى خوش دارم

99

من كه باشم كه بر آن خاطر عاطر گذرم

100

روز عيد است و من امروز در آن تدبيرم

101

در خرابات مغان گر گذر افتد بازم

102

در غم خويش چنان شيفته كردى بازم

103

مژدهء وصل تو كو ؟ كز سر جان برخيزم

104

گرچه از آتش دل چون خُم مى در جوشم

105

گر من از سرزنش مدّعيان انديشم