ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٦

ايضا له [ الا اى آهوى وحشى كجائى ]

چو آن سرو روان شد كاروانى * چو شاخ سرو مىكن ديده بانى

مده جام مى و پاى گُل از دست * ولى غافل مباش از دهر سرمست

لب سرچشمه‌اى و طرف جوئى * نم اشكىّ و با خود گفت‌وگوئى

نياز من چه وزن آرد بدين ساز * كه خورشيد غنى شد كيسه‌پرداز

به ياد رفتگان و دوستداران * موافق گَردْ با ابر بهاران

چنان بىرحم زد تيغ جدائى * كه گوئى خود نبودست آشنائى

چو نالان آمدت آب‌روان پيش * مدد بخشش از آب ديدهء خويش

نكرد آن همدم ديرين مدارا * مسلمانان مسلمانان خدا را

مگر خضر مبارك پى تواند * كه اين تنها بدان تنها رساند

تو گوهر بين و از خرمهره بگذر * ز طرزى كان نگردد شهره بگذر

چو من ماهىّ كلك آرم بتحرير * تو از نون و القلم مىپرس تفسير

روان را با خرد در هم سرشتم * وزان تخمى كه حاصل بود كشتم

فرح‌بخشى درين تركيب پيداست * كه نغز شعر و مغز جان اجزاست

بيا وز نكهت اين طيب امّيد * مشام جان معطّر ساز جاويد