ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٣

[ 494 اى دل گر از آن چاه زنخدان بدرآئى ]

ديشب گلهء زلفش با باد همىكردم * گفتا غلطى بگذر زين فكرت سودائى

صد باد صبا اينجا با سلسله مىرقصند * اينست حريف اى دل تا باد نپيمائى

مشتاقى و مهجورى دور از تو چنانم كرد * كز دست بخواهد شد پاياب شكيبائى

يا رب بكه شايد گفت اين نكته كه در عالم * رُخساره بكس ننمود آن شاهد هر جائى

ساقى چمن گل را بىروى تو رنگى نيست * شمشاد خرامان كُن تا باغ بيارائى

اى درد توام درمان در بستر ناكامى * وى ياد توام مونس در گوشهء تنهائى

در دايرهء قسمت ما نقطهء تسليميم * لطف آنچه تو انديشى حكم آنچه تو فرمائى

فكر خود و راى خود در عالم رندى نيست * كفرست درين مذهب خودبينى و خودرايى

زين دايرهء مينا خونين جگرم مى ده * تا حل كنم اين مشكل در ساغر مينائى

حافظ شب هجران شد بوى خوش وصل آمد * شاديت مبارك باد اى عاشق شيدائى

[ 494 اى دل گر از آن چاه زنخدان بدرآئى ]

[ 494 اى دل گر از آن چاه زنخدان بدرآئى ]

اى دل گر از آن چاه زنخدان بدرآئى * هرجا كه روى زود پشيمان بدرآئى

هش دار كه گر وسوسهء عقل كنى گوش * آدم صفت از روضهء رضوان بدرآئى

شايد كه بآنى فلكت دست نگيرد * گر تشنه‌لب از چشمهء حيوان بدرآئى